Uzasadnienie
Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] grudnia 2020 r. decyzję nr [...], którą rozpoznał wniosek T. S. z dnia [...] listopada 2020 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Organ orzekł o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu 7 stycznia 2021 r.
T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (zarejestrowaną pod sygn. akt II SAB/Wa 116/21) nadaną w dniu [...] stycznia 2021 r. (karta 19 akt sprawy) na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia ww. wniosku z dnia [...] listopada 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.".
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła w dniu [...] stycznia 2021 r. skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych Komendant Główny Policji rozpoznał przedmiotowy wniosek oraz wydał w dniu [...] grudnia 2020 r. decyzję nr [...], którą odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, w której orzekł, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.". W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Zdaniem WSA w Warszawie w świetle powyższej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, niedopuszczalne jest merytoryczne odniesienie się przez Sąd do zarzutu bezczynności Ministra w niniejszej sprawie. Skarga na bezczynność organu została wniesiona już po zakończeniu postępowania administracyjnego, wobec czego podlega odrzuceniu.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.