Uzasadnienie
S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 3 października 2007 r. na bezczynność Komendanta Głównego Policji. W przedmiotowej skardze wymieniony zarzucił organowi uchylanie się od wypłaty skarżącemu należnych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą w Policji oraz uporczywe uchylanie się od wszczęcia postępowań: 1) w sprawach ustalenia stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu i wypłaty odszkodowania, 2) wyjaśnienia okoliczności niezgodnego z prawem zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, względnie odrzucenie z powodu przekroczenia terminu do wniesienia skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że skarżący domaga się zmiany rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] o zwolnieniu go ze służby na pisemny wniosek strony, w części dotyczącej podstawy prawnej tego zwolnienia. Zdaniem skarżącego, wymuszono na nim oświadczenie woli o zwolnieniu ze służby, a ponadto istnieje orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej stwierdzające całkowitą niezdolność S. L. do służby i zaliczające go do trzeciej grupy inwalidów, co implikuje konieczność zwolnienia wymienionego ze służby na innej podstawie prawnej, wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu i wypłaty odszkodowania. Zarówno ww. rozkaz personalny, jaki i utrzymująca go w mocy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]kwietnia 2007 r., nr [...] stały się przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1038/07), który nie wydał rozstrzygnięcia kończącego w sprawie.
W tym stanie rzeczy, wszelkiego rodzaju naliczenia finansowe, stanowiące różnicę pomiędzy kwotami wypłaconymi a żądnymi przez stronę, związane ze służbą, datą i podstawą prawną jej rozwiązania będą mogły zapaść dopiero po wyroku Sądu w sprawie o zwolnienie wymienionego ze służby. Komendant Główny Policji nie pozostaje więc w bezczynności, gdyż albo przychylił się do żądania strony, albo żądań tych nie mógł uwzględnić z przyczyn formalnych, wynikających z działań samego skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy przez organ administracji
Sygn. akt II SAB/Wa 117/07 publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W świetle art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), jeżeli decyzję o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia lub zwalniania z tych stanowisk (wiąże się z tym określenie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych) ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od takiej decyzji służy odwołanie do właściwego ministra spraw wewnętrznych.
Skoro S. L. zarzuca Komendantowi Głównemu Policji bezczynność w zakresie wypłaty świadczeń pieniężnych w związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem stosunku służbowego i żąda wyjaśnienia okoliczności zwolnienia ze służby w Policji, to przed wniesieniem skargi do Sądu przysługiwało mu prawo wniesienia zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jak wynika z akt sprawy, skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał. Zatem jego skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy postanowił jak w sentencji.