Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 30 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 118/12

Uzasadnienie

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1. decyzje administracyjne;
2. 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4 a.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

W rozpatrywanej sprawie L. D. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie załatwienia jego wniosków z dnia [...] stycznia 2012 r., oraz [...] stycznia 2012 r. Co prawda, w piśmie precyzującym skargę z dnia 11 kwietnia 2012 r. wskazał, iż organ nie rozpoznał także jego skargi z dnia [...] marca 2012 r., jednakże zważywszy na datę wniesienia skargi (pismo datowane na 8 marca 2012 r. złożone w Kancelarii Ministerstwa w dniu 9 marca 2012 r.), należy stwierdzić, że wniosek z dnia [...] marca 2012 r. został złożony po wniesieniu niniejszej skargi, zatem bezczynność w zakresie jego rozpatrzenia nie może być jej przedmiotem. Także za przedmiot niniejszej skargi nie może zostać uznana bezczynność organu w zakresie rozpoznania pisma z dnia [...] stycznia 2012 r., które skarżący również powołuje w piśmie precyzującym skargę, bowiem stanowi ono pismo procesowe, skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 431/11.

Skarżący wskazuje, iż pisma z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz [...] stycznia 2012 r. stanowią wnioski o udostępnieni informacji publicznej, lecz w istocie, skarżący wyrażał w nich niezadowolenie z pracy pracowników Ministerstwa.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), bowiem skarżący nie domagał się informacji objętych zakresem tej ustawy, lecz jego wniosek dotyczył sprawy indywidualnej, sprawy wniesionej w trybie przewidzianym w dziale VIII k.p.a., tj. odnoszącym się do skarg i wniosków. Jak to podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2002 r. sygn. akt II SAB 180/02 nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej czy polemiki z dokonanymi ustaleniami.

Wskazać należy, iż tego typu wniosek nie podlega rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też do skarg w tych sprawach nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Samo powoływanie się na ustawę o dostępie do informacji publicznej nie implikuje konieczności jej stosowania, jeśli z całokształtu okoliczności wynika, że skarżący ma zapewniony dostęp do żądanych informacji w innym trybie.

W konsekwencji złożony przez L. D. wniosek podlegał rozpatrzeniu na zasadach określonych dla akt postępowania administracyjnego (dział VIII k.p.a.) i organ nie był zobowiązany do wydania przewidzianego prawem aktu z zakresu administracji publicznej. Postępowanie administracyjne dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a., tj. w drodze decyzji, lecz zawiadamia stronę o sposobie załatwienia wniosku.

W tym stanie rzeczy skargę L. D. jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.