Uzasadnienie
Pismem z [...] lipca 2017 r. (data wpływu do organu: [...] lipca 2017 r.) A. M. (dalej: "skarżąca") wniosła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "organ") o wydanie decyzji w trybie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723; dalej: "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym"), w przedmiocie wyłączenia stosowania wobec niej art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.
Pismem z [...] lipca 2017 r. Minister, powołując się na art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), zawiadomił skarżącą o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do [...] lutego 2018 r., które wynika z konieczności wszechstronnego i wnikliwego zbadania przedmiotowej sprawy, co wymaga podjęcia przez organ szeregu czynności wyjaśniających.
Również pismem z [...] lipca 2017 r. Minister wystąpił do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o przekazanie informacji, czy skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, renty lub renty rodzinnej i czy otrzymuje powyższe świadczenie oraz jakie okresy pracy i służby w jakich formacjach stanowią podstawę powyższego świadczenia.
Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA odpowiedział na wezwanie organu pismem z [...] sierpnia 2017 r., w którym poinformował, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze. Skarżąca została zwolniona ze służby w KPP we W. [...] sierpnia 2012 r. Do ww. pisma załączono: wydaną [...] czerwca 2017 r., na podstawie art. 22a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym decyzję o ponownym ustaleniu wysokości renty inwalidzkiej skarżącej; wydaną [...] czerwca 2017 r., w oparciu o art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, decyzję o ponownym ustaleniu wysokości emerytury skarżącej; wysługę, a także informację z Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej: "IPN") z 21 marca 2017 r. o przebiegu służby skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.
Pismem z [...] września 2017 r. Minister zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o przekazanie informacji o przebiegu służby skarżącej, które pozwolą ocenić spełnienie przez nią przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, w tym zwłaszcza informacji dotyczącej stanowisk zajmowanych w trakcie służby i pełnionych funkcji, awansów w stopniu służbowym, podwyżek dodatków do uposażenia o charakterze uznaniowym, opinii służbowych ze wskazaniem okresów opiniowania i ogólnej oceny, a także informacji o złożonych podziękowaniach, otrzymanych orderach i odznaczeniach, udzielonych wyróżnieniach, dokumentach (w tym zaświadczeniach) potwierdzających pełnienie służby w warunkach, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734 ze zm.), jak również informacji o wszelkich prawomocnych wyrokach zapadłych wobec strony w sprawach karnych i karno-skarbowych, wymierzonych karach dyscyplinarnych, podstawie prawnej rozwiązania stosunku służbowego oraz ewentualnych postępowaniach dyscyplinarnych umorzonych w związku ze zwolnieniem ze służby.
Ponadto tego samego dnia (tj. [...] września 2017 r.) organ wystąpił do Prezesa IPN o przekazanie informacji o przebiegu służby skarżącej do dnia 31 lipca 1990 r., w szczególności o okresach służby, nazwach formacji, jednostkach organizacyjnych, komórkach organizacyjnych, zajmowanych stanowiskach, pełnionych funkcjach, a także o przedstawienie kopii dokumentów pozwalających na ocenę spełnienia przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.
W piśmie z [...] listopada 2017 r. (data wpływu do organu: [...] listopada 2017 r.) Prezes IPN poinformował, że w aktach odnaleziono dokumenty dotyczące służby skarżącej po dniu 12 września 1989 r. Załączył do ww. pisma kopie z akt osobowych o sygn. [...] dotyczące przebiegu jej służby. Nadto wskazał, iż dane odnośnie przebiegu służby skarżącej zostały opublikowane przez Biuro Lustracyjne IPN w katalogu pracowników, funkcjonariuszy i żołnierzy organów bezpieczeństwa państwa na podstawie art. 52a pkt 6 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 1998 r. Nr 155, poz. 1016 ze zm.) – wydruk przedstawiono w załączeniu.
W piśmie z [...] stycznia 2018 r. Komendant Główny Policji wskazał, że skarżąca rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Wskazują na to informacje zawarte m.in. w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowanie na kolejne wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe. Ponadto w materiałach nie stwierdzono kar dyscyplinarnych. Brak jest też dokumentów potwierdzających udział skarżącej w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Do ww. pisma załączono informacje o przebiegu służby skarżącej oraz stanowisko Komendanta Powiatowego Policji we W..
Następnie pismem z [...] lutego 2018 r. Minister poinformował skarżącą, że została zebrana dokumentacja niezbędna do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oraz pouczył ją o treści art. 10 i art. 81 k.p.a. Jednocześnie zawiadomił, iż rozpatrzenie wniosku skarżącej powinno nastąpić do [...] kwietnia 2018 r.
W piśmie z [...] maja 2018 r. organ ponownie poinformował skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie podanym w jego poprzednim piśmie, wskazując, iż rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić do [...] listopada 2018 r.
Pismem z [...] stycznia 2020 r. skarżąca wniosła do organu z ponaglenie.
Natomiast w dniu [...] stycznia 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym: [...] stycznia 2020 r.) skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra w przedmiocie rozpoznania jej wniosku, wnosząc o: zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, a bezczynność i przewlekłość miała charakter rażący; przyznanie od organu na rzecz skarżącej kwoty 6.000 zł na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz wymierzenie organowi kary grzywny.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:
- 1) art. 35 § 3 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, nieuzasadnione wielokrotne wyznaczenie nowych, zbyt odległych terminów załatwienia sprawy, pomimo braku podstaw, ponieważ zgodnie z k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, a o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia;
- 2) art. 12 § 1 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z nieuzasadnioną zwłoką, podważając przy tym zaufanie do władzy publicznej.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie skargi. Wskazując na stan faktyczny oraz prawny (obligujący do przeprowadzenia szeregu czynności przed wydaniem decyzji na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym), organ zaakcentował, iż potrzebuje realnego – w okolicznościach sprawy – czasu na przeanalizowanie sprawy oraz wydanie i uzasadnienie rozstrzygnięcia. Dodał, że wpłynęła do niego znaczna ilość (ok. 4.800) spraw w tym przedmiocie. Według Ministra, w niniejszej sprawie nie nastąpiło rażące naruszenie prawa z uwagi na szereg czynności koniecznych do merytorycznego jej rozstrzygnięcia.
Organ zakwestionował żądanie orzeczenia grzywny. Powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"), zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 18 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 25/17, Lex nr 2298868, zgodnie z którym na tle przywołanej normy prawnej zgodnie podkreśla się, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, iż bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (vide wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15, Lex nr 2205900).
Z kolei przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. W każdym przypadku sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu. Minister zwrócił uwagę – w aspekcie kompensacyjnego charakteru sumy - iż strona powinna stratę konkretnie wykazać.
W kontekście wniosku o odrzucenie skargi Minister przywołał postanowienia tut. Sądu, w których stwierdzono, iż sprawy z zakresu art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych i w związku z tym właściwe w tych sprawach są sądy powszechne.
Organ wymienił też prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których oddalono skargi na decyzje wydane w oparciu o art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.
Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [....] Minister odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest częściowo uzasadniona.
Skarżąca uczyniła przedmiotem skargi "bezczynność i przewlekłość" Ministra w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z [...] lipca 2017 r. o zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.
W orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. Objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje bowiem jedną sprawę sądowoadministracyjną. Pozostaje to w związku z zasadą, iż przedmiotem zaskarżenia może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (vide wyroki NSA: z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 709/12; z 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2225/14 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przypadku wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny – na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania – ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w oparciu o tę ocenę podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (vide postanowienia NSA: z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; z 4 września 2015 r., sygn. akt II OZ 753/15).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma zasadniczo na celu ochronę procesową strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Z kolei pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70).
Wobec niewydania decyzji w dacie wniesienia skargi, należy przyjąć, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z [...] lipca 2017 r.
Warunkiem dopuszczalności złożenia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, warunkiem formalnym dopuszczalności jej wniesienia jest uprzednie złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Skarżąca wymóg ten spełniła, co jest niesporne między stronami.
Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Podstawę prawną rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie decyzji w trybie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym stanowią przepisy tej ustawy, przy czym nie wskazują one terminów załatwienia spraw o wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Uznać zatem należy, że w przedmiotowej sprawie powinny być przestrzegane przez organ regulacje k.p.a. dotyczące terminów załatwiania spraw.
Zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie – ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a. – nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.
W art. 35 k.p.a. zostały określone terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podkreślić również należy, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego.
Znamienne w przedmiotowej sprawie jest to, że Minister po półrocznym procedowaniu zmierzającym do rozpatrzenia wniosku skarżącej z [...] lipca 2017 r., pismem z [...] lutego 2018 r. zawiadomił ją o zgromadzeniu materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Jednakże decyzja kończąca postępowanie została wydana dopiero [...] lutego 2020 r., a więc po upływie kolejnych 24 miesięcy (dwóch lat). Ma rację skarżąca, iż taki sposób procedowania podważa zaufanie do władzy publicznej. Od momentu zgromadzenia materiału dowodowego organ potrzebował dwóch lat na wydanie decyzji kończącej postępowanie zainicjowane sześć miesięcy wcześniej.
W tym miejscu zaakcentować należy, że kwestie związane z trudnościami Ministra wynikającymi z konieczności dokonania kwerendy akt nie zwalniają z zarzutu bezczynności. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, iż realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci skomplikowanego charakteru sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym niedotrzymywania terminów załatwienia sprawy.
W świetle powyższego bezsporne jest, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zarówno czas trwania postępowania z wniosku skarżącej w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, jak i brak zintensyfikowanych działań ze strony Ministra zmierzających do jak najszybszego zakończenia postępowania, zwłaszcza po zebraniu w sprawie pełnej dokumentacji, uzasadniają stwierdzenie, iż bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa.
Sąd dostrzega, że wydanie decyzji administracyjnej musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem okoliczności faktycznych sprawy i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego, jednak z tego powodu nie można usprawiedliwić wielomiesięcznego opóźnienia, które miało miejsce już po zebraniu całego materiału dowodowego.
Według art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej ma przede wszystkim na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy. Ustalając wysokość tej kwoty (1.000 zł) Sąd wziął pod uwagę długi okres oczekiwania na decyzję, zwłaszcza znaczny czas, jaki upłynął już po zgromadzeniu materiału dowodowego do dnia wydania decyzji (co nastąpiło [...] lutego 2020 r.).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku wydano w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a, zaś w punkcie trzecim - na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.
Natomiast Sąd nie uwzględnił żądania skarżącej odnośnie wymierzenia organowi grzywny i w tym zakresie oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w punkcie czwartym sentencji wyroku. Wymierzenie grzywny to sankcja zarezerwowana dla jaskrawych przypadków bezczynności czy przewlekłości, która ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dyscyplinowania organu poprzez wymierzenie grzywny, bowiem Minister ostatecznie rozpoznał wniosek skarżącej z [...] lipca 2017 r., wydając [...] lutego 2020 r. decyzję administracyjną.
Nadto o ile duża liczba złożonych do organu wniosków w trybie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, jak również kwestie organizacyjne lub kadrowe nie mają znaczenia dla stwierdzenia bezczynności organu, to jednak powinny one rzutować na rozstrzygnięcie Sądu wydawane na podstawie 149 § 2 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 4 p.p.s.a.