Uzasadnienie
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnej; postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty; postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest więc dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności.
W niniejszej sprawie E. G. przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 18 sierpnia 2007 r. na niezałatwienie w terminie przez Rektora – Komendanta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej sprawy zainicjowanej jej pismem z dnia 13 lipca 2007 r. wzywającym do zapłaty wyrównania wynagrodzenia wraz z odsetkami za zwłokę. Zażalenie to skarżąca wniosła w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Zażalenie przewidziane w tym przepisie jest swoistym środkiem prawnym przysługującym na zachowanie się organu administracji publicznej. Postępowanie wszczęte na skutek jego wniesienia nie prowadzi do wydania aktu lub dokonania czynności, które podlegałyby kontroli sądowoadministracyjnej. Stąd też skarga na bezczynność organu w przedmiocie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 Kpa jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.