Uzasadnienie
W. P. w dniu 18 marca 2005 r., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), złożył do Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: jaka liczba emerytów i rencistów policyjnych zamieszkuje w budynkach mieszkalnych znajdujących się w B. przy ul. [...] bez podawania ich danych osobowych.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, naczelnik Wydziału XI Ochrony Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA, pismem z dnia [...] 2005 r. nr [...] poinformował wnioskodawcę, m.in. o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie może zostać udzielona.
Zainteresowany w piśmie z dnia 30 kwietnia 2005 r., powołując się na art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wniósł o udzielenie lub odmowę udzielenia informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku z dnia 18 marca 2005 r.
W odpowiedzi na powyższe pismo, naczelnik Wydziału XI Ochrony Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA w piśmie z dnia 20 maja 2005 r. poinformował zainteresowanego, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] 2005 r. Ponadto, powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 3301/02 oraz z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 4059/02 stwierdził, że decyzja wydawana jest wtedy, gdy istnieje możliwość zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przeciwnym razie, jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powiadamia jedynie wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa.
W dniu 8 czerwca 2005 r. W. P. złożył za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na jego bezczynność w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej poprzez stwierdzenie, że informacja o liczbie emerytów i rencistów policyjnych nie jest informacją publiczną w świetle przepisów prawa. Skarżący wniósł o nakazanie dyrektorowi Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA udzielenia informacji, o którą wystąpił w piśmie z dnia 18 marca 2005 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w powyżej opisanych pismach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
W świetle tych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego polegającą na nieudzielaniu informacji zgodnie z jego wnioskiem z dnia 18 marca 2005 r.
Zarzut bezczynności organu zawsze musi być rozpatrywany na gruncie konkretnej regulacji prawnej. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie, natomiast art. 13 ust. 1 tej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ustawy.
Analiza pism skierowanych do skarżącego wykazuje, że nie są one decyzjami odmawiającymi udostępnienia informacji publicznej. Nie są też odpowiedziami uwzględniającymi wniosek skarżącego. Z treści pism wynika, że organ uznał, że żądane informacje nie są informacją publiczną. W tym miejscu należy podać, że pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. wyjaśnił, że organ nie posiada żądanej przez skarżącego informacji.
Podkreślić należy, że w tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji zgodnej z treścią żądania. Przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub informacji wymijającej może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi. Również w sytuacji, gdy organ nie posiada żądanych informacji, zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149, art. 200 i art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.