Uzasadnienie
Federacja Z. i Zrzeszenie Z. wniosły w dniu 7 września 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie wniosku z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie odwołania ze stanowiska Szefa Służby Celnej. Strona skarżąca zażądała uwzględnienia skargi oraz zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku zgodnie z procedurą postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na rozpatrzenie wniosku w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Organ podniósł również, że skarga nie została podpisana zgodnie z zasadą reprezentacji stron skarżących wynikającą z odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
Zatem w pierwszej kolejności należy zbadać czy skarga na bezczynność w przedmiocie wniosku o odwołanie Szefa Służby Celnej jest dopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1a) ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych działa Szef Służby Celnej powoływany przez tego ministra na pięcioletnią kadencję. Szef Służby Celnej wykonuje czynności wynikające z określonych w ustawie uprawnień i obowiązków przysługujących ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wobec funkcjonariuszy celnych oraz sprawuje nadzór nad jednostkami organizacyjnymi Służby Celnej. (art. 17 ust. 1b). Natomiast stosownie do treści art. 17 ust. 1c) Szef Służby Celnej może być odwołany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych przed upływem kadencji z enumeratywnie wymienionych w tym przepisie przyczyn.
Skoro powołanie i odwołanie Szefa Służby Celnej należy do wyłącznej kompetencji i uznania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, to organ właściwie potraktował pismo z dnia 18 lipca 2007 r. jako wniosek złożony w trybie działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Rozpatrzenie wniosku złożonego w tym trybie nie jest sformalizowane i nie wymaga wydania decyzji bądź innego aktu podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego, stąd również skarga na bezczynność w przedmiocie wniosku o odwołanie Szefa Służby Celnej jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.