Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lutego 2013 r., zatytułowanym "zażalenie", M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie niewypełnienia obowiązku informacyjnego przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przedmiotowa sprawa "ciągnie się" od marca 2012 r. i jak do tej pory jedynie we wrześniu 2012 r., a następnie w grudniu 2012 r. otrzymał informację, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poddawany jest analizie.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej odrzucenie.
Organ argumentując swój wniosek o odrzucenie "zażalenia" wskazał, iż WSA w Warszawie nie jest organem właściwym do rozpatrywania zażaleń, wniesionych w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: K.p.a. Wyjaśnił, że na przewlekłe prowadzenie postępowania przez GIODO nie przysługuje zażalenie lecz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z powyższym wniósł o odrzucenie zażalenia.
Niezależnie od powyższego, gdyby wniesione przez skarżącego zażalenie zostało uznane za skargę, organ wyjaśnił, że skarżący przed wniesieniem skargi nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 37 K.p.a. i nie wystąpiła do organu administracji publicznej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co powoduje, że skarga powinna zostać odrzucona.
W dniu [...] lutego 2013 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję nr [...], którą nakazał E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. przy ul. [...] przywrócenie stanu zgodnego z prawem, poprzez spełnienie wobec M. P. obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1 powołanego art.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego art.).
Również w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania warunkiem jej dopuszczalności jest wyczerpanie środków zaskarżenia, w tym przypadku uprzednie złożenie przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a., ponieważ wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podnieść należy, że o charakterze pisma decyduje jego rzeczywista treść, a nie nazwa lub intencje organu, do którego zostało skierowane.
Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi M. P., zatytułowanym "zażalenie", jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie niewypełnienia obowiązku informacyjnego przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Skarżącemu na przewlekłe prowadzenie postępowania przysługiwało wezwania do usunięcia naruszenia prawa do GIODO w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 K.p.a., zmienionym w dniu 11 kwietnia 2011 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący takiego wezwania nie wniósł, tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.