Uzasadnienie
J. W. pismem z dnia 7 marca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania odwołania od rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Skarżący wskazał, że w dniu 7 marca 2011 r. upłynęły dwa miesiące od dnia złożenia ww. odwołania, jednak brak jest zarówno rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, jak i jakiejkolwiek innej informacji dot. postępowania odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o umorzenie postępowania. Podkreślił, iż rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżony rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił tę datę na dzień [...] grudnia 2010 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Jak wynika z akt administracyjnych, rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. został doręczony skarżącemu w dniu 8 marca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z kolei stosownie do postanowień art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność, po jej wniesieniu do Sądu, powoduje bezprzedmiotowość postępowania sądowadministracyjnego, co z kolei obliguje Sąd do jego umorzenia. Skoro bowiem Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja ta została podjęta z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania, bowiem w momencie orzekania organ już w bezczynności nie pozostaje.
Taka właśnie sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Należy bowiem wskazać, że organ, któremu skarżący zarzucał bezczynność w przedmiocie rozpoznania odwołania od rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], wydał w dniu [...] lutego 2011 r. decyzję nr [...], mocą której uchylił zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2010 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił tę datę na dzień [...] grudnia 2010 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W tym przypadku Sąd nie ma już możliwości uwzględnienia przedmiotowej skargi na bezczynność i zobowiązania organu do rozpoznania odwołania, skoro zostało ono już rozpoznane. Zatem postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.