Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w S., działając na podstawie art. 223 ust. 1, 4, 7 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował K. G. na stopień służbowy [...] w korpusie [...] Służby Celnej z dniem [...] listopada 2009 r.
W dniu [...] grudnia 2009 r. K. G. złożył odwołanie od powyższego aktu mianowania, zarzucając organowi rażące naruszenie przepisów art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, art. 7 Konstytucji RP, a także art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, wnosząc o uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Szef Służby Celnej poinformował wymienionego, że mianowanie na stopień służbowy nie ma charakteru decyzji administracyjnej, a zatem nie przysługuje od niego odwołanie w trybie administracyjnym. Powołał się na przepisy rozdziału 12 ustawy o Służbie Celnej "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego". Wskazał, że zgodnie z zawartymi w tym rozdziale przepisami art. 188 ust. 1 i 2 funkcjonariuszowi celnemu przysługuje środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bądź odwołania w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych oraz o zwolnieniu ze służby.
Szef Służby Celnej, po rozpatrzeniu wniosku zawartego w odwołaniu od decyzji (aktu mianowania) z dnia [...] listopada 2009 r., decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Pismem z dnia [...] maja 2010 r. K. G. złożył do Sądu Rejonowego [...] pozew o nadanie stopnia w korpusie [...] Służby Celnej i wynagrodzenie.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w S. Wydział [...], po rozpoznanie sprawy z powództwa K. G. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w S. o nadanie stopnia w korpusie [...] Służby Celnej i wynagrodzenie, postanowił przekazać sprawę Dyrektorowi Izby Celnej w S., jako organowi właściwemu.
Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], w związku ze złożeniem przez funkcjonariusza celnego K. G. pisma z dnia [...] maja 2010 r., zatytułowanego pozew o nadanie stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej i wynagrodzenie, postanowił przekazać pismo z dnia [...] maja 2010 r. Szefowi Służby Celnej, jako organowi właściwemu do jego rozpatrzenia.
Szef Służby Celnej pismem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], poinformował K. G., że termin załatwienia jego odwołania z dnia [...] grudnia 2009 r. od aktu mianowania na stopień służbowy zostaje przedłużony do [...] czerwca 2011 r., z uwagi na dużą liczbę spraw dotyczących stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych.
W dniu 11 marca 2011 r. K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Szefa Służby Celnej, na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] grudnia 2009 r. od aktu mianowania w Służbie Celnej, wnosząc o zobowiązanie Szefa Służby Celnej w W. do merytorycznego zakończenia sprawy nr [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, zobowiązanie Szefa Służby Celnej do ukarania dyscyplinarnego osoby winnej niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej odrzucenie, wskazując, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, w związku z powyższym skarżący przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego winien był wykorzystać środek prawy wskazany w art. 37 § 1 kpa, tzn. wnieść do Ministra Finansów, jako organu wyższego stopnia w stosunku do Szefa Służby Celnej, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym, a skarżący tego obowiązku nie dopełnił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
Przesłanką dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na niewydaniu w terminie decyzji jest zatem dopełnienie obowiązku wyczerpania ww. środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), organami Służby Celnej są: minister właściwy do spraw finansów publicznych, Szef Służby Celnej, dyrektorzy izby celnych, naczelnicy urzędów celnych. Stosownie zaś do art. 10 ust. 2 tej ustawy, Szef Służby Celnej podlega ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.
W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi winien był wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. wnieść do Ministra Finansów, jako organu wyższego stopnia w stosunku do Szefa Służby Celnej, zażalenie na niezałatwienie sprawy w przewidzianym ustawowo terminie.
Z akt sprawy oraz treści skargi wynika jednak, że skarżący tego obowiązku nie dopełnił.
Należy zatem stwierdzić, że wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nastąpiło przed wyczerpaniem środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu, co czyni skargę niedopuszczalną.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.