Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu).
Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:
- 1. wydawania decyzji administracyjnych,
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,
- 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa.
W niniejszej sprawie T. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie bezczynności inspektorów pracy w sprawie sposobu rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę ze skarżącym. W skardze T. L. podniósł, że bezczynność inspektorów pracy polega na zaniechaniu "ustalenia (oceny), czy w związku z rozwiązaniem (...) umowy o pracę bez wypowiedzenia w dniu [...] października 2003 r. doszło do naruszenia prawa (...)".
Zakres działania Państwowej Inspekcji Pracy oraz uprawnienia właściwych organów Państwowej Inspekcji Pracy w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy określone zostały w ustawie z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm.). Przepis art. 21 pkt 1-4 powołanej ustawy wyraźnie określa, w jakich sprawach i jakie czynności podejmuje inspektor pracy.
Ustalenie, czy umowa o pracę została ze skarżącym rozwiązana zgodnie z prawem, może być dokonane przez sąd powszechny w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy. Inspektorzy pracy mogą wytaczać powództwa na rzecz obywateli, a także występować, za zgodą powoda, jedynie w postępowaniach w sprawach o ustalenie istnienia stosunku pracy (art. 63- ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.).
W przedmiotowej sprawie zarzuty skarżącego w stosunku do inspektorów pracy rozpatrzone zostały przez organ w trybie przepisów postępowania skargowego, tj. przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postępowanie tego rodzaju nie jest postępowaniem zmierzającym do wydania aktu lub podjęcia czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Ponadto, w niniejszej sprawie inspektor pracy nie był zobowiązany do wydania decyzji, czy też postanowienia, które podlegałyby kontroli sądowoadministracyjnej.
Z tego względu skarga na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.