Uzasadnienie
W dniu 17 stycznia 2004 r. J. B., działająca w imieniu męża M. B., wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego jego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję przez niego wydaną w dniu [...] czerwca 2002r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2002r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lutego 2002r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zbadania uprawnień J. B. i G. Ż. do przebywania na nieruchomości położonej w H..
Pismem z dnia 19 lutego 2004r. nr [...] p.o. Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, że jego wniosek pozostanie bez rozpatrzenia.
W pismach kierowanych do MSWiA z dnia 1 marca 2004r. oraz z dnia 3 marca 2004r. pełnomocnik M. B. zażądał rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 149 Kpa. podnosząc, że wniosek taki musi być rozpoznany poprzez wydanie stosownego orzeczenia.
W dniu 2 kwietnia 2004r. Zastępca Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem nr [...] udzielił odpowiedzi informując, że w chwili obecnej tak Wojewoda L., jak i Minister nie mają podstaw do rozpatrywania kolejnych wniosków o wznowienie postępowania.
W dniu 19 kwietnia 200r. M. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wskazał, że pomimo wniosku o wznowienie postępowania i pism ponaglających jego rozpoznanie, Minister nie wydał rozstrzygnięcia w formie przewidzianej prawem, tj. nie wydał orzeczenia w trybie art. 149 Kpa., a jedynie zwykłym pismem poinformował skarżącego, że nie przysługuje mu prawo do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Dodatkowo skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarga do sądu administracyjnego została podpisana przez J. B., która nie załączyła jednak do skargi pełnomocnictwa upoważniającego ją do występowania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W związku z tym pismem z dnia 23 czerwca 2004r. została wezwana do przedstawienia pełnomocnictwa.
W dniu 30 czerwca 2004r. J. B. przedstawiła Sadowi pełnomocnictwo do występowania w imieniu męża M. B. przed sądami powszechnymi i wszystkimi urzędami administracji państwowej.
W dniu 22 września 2004r. Sąd wezwał skarżącego do nadesłania podpisanej osobiście skargi lub pełnomocnictwa udzielonego żonie J. B. do reprezentowania go przed WSA w Warszawie.
W wykonaniu zarządzenia Sądu M. B. w dniu 8 października 2004r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) przedstawił podpisaną osobiście skargę oraz jej odpis.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wznowienia postępowania, które było prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Tym samym skoro niedopuszczalne jest wznowienie postępowania, to wniosek pełnomocnika skarżącego w tym przedmiocie nie mógł być rozpoznany w drodze decyzji administracyjnej.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, zawiadomiony przez Sąd o zgłoszeniu przez skarżącego wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do rozpoznania jej w trybie uproszczonym, albowiem M. B. złożył w tym zakresie stosowny wniosek, natomiast Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w ciągu 14 dni od zawiadomienia go o takim wniosku, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ administracji postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 Kpa.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania jest także załatwieniem sprawy w rozumieniu art. 35 Kpa., gdyż jest załatwieniem sprawy o wznowienie postępowania, polegającym na wstępnym rozpatrzeniu wniosku strony, zawartego w podaniu o wznowienie postępowania. Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 149 § 3 Kpa.). Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne.
Treść art. 149 § 1-3 Kpa. jednoznacznie wskazuje, że organ właściwy do wznowienia postępowania jest zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności wznowienia, przy czym odmowa wznowienia postępowania bez względu na przyczynę niedopuszczalności wznowienia musi nastąpić w formie decyzji. Wprowadzenie formy decyzji dla odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowi dla strony gwarancje ochrony jej praw.
W ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska Ministra wyrażonego w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym skarżącemu nie przysługuje w sprawie zakończonej powołaną decyzją prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym poinformowanie strony, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, pismem nie może być uznane za rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie postępowania.
Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 Kpa. wznowienie postępowania jest dopuszczalne w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Decyzja ostateczna w przedmiocie stwierdzenia nieważności wydana w trybie art. 156-159 Kpa. może być więc zweryfikowana w ramach postępowania o wznowienie postępowania i pozbawiony jest podstaw prawnych pogląd przedstawiony w odpowiedzi na skargę, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wznowienia postępowania w takim przypadku.
Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji do chwili obecnej nie załatwił, w rozumieniu art. 35 Kpa., wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, to zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony.
Z tych powodów, na podstawie art. 149 w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.
W oparciu o art. 200 i art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.