Uzasadnienie
W dniu 4 sierpnia 2008 r. Z. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty N. w przedmiocie niewydania orzeczenia w sprawie zasiłku dla bezrobotnych. W skardze wyjaśnił, że organ był zobowiązany do wydania decyzji w sprawie zasiłku dla bezrobotnych, w związku z dokonanymi przez organ ustaleniami wskazującymi, iż w dniu 25 września 2001 r. skarżącemu zaczął przysługiwać przedmiotowy zasiłek.
W odpowiedzi na skargę Starosta N. wskazał, iż w niniejszej sprawie, w dniu [...] października 2001 r. została wydana decyzja administracyjna o numerze [...]. W związku z powyższym organ wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 3 listopada 2008 r. Starosta N. w wykonaniu wezwania Sądu złożył do akt sprawy pismo wraz z informacją udzieloną przez [...] Urząd Wojewódzki w W., z której wynika, iż skarżący przed wniesieniem skargi nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i nie wystąpił do organu administracji wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy.
Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi Z. L. jest bezczynność Starosty N. w przedmiocie niewydania orzeczenia w sprawie zasiłku dla bezrobotnych.
Oznacza to, iż skarżącemu, w przypadku niewydania przez Starostę N. decyzji w ustawowym terminie, przysługiwało zażalenie do Wojewody M. w trybie art. 37 § 1 Kpa. Skoro Z. L. takiego zażalenia nie wniósł, to tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, a to z kolei powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.