Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. R. z dnia 12 kwietnia 2010 r. jest bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 8 stycznia 2010 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Skarga wniesiona została do Sądu w dniu 20 kwietnia 2010 r. (dzień przekazania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie organowi, którego bezczynność zaskarżono, tj. Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji).
W uzasadnieniu skargi strona podała, że bezczynność organu polega na niewydaniu orzeczenia w terminach określonych w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz niezawiadomieniu o przyczynach zwłoki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionego wyżej postanowienia Komendanta Głównego PSP. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.
Postanowienie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 18 marca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:
- 1) wydawania decyzji administracyjnych,
- 2) postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,
- 3) postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach
Z bezczynnością organu mamy do czynienia zatem wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli administracji skargi na bezczynność organu było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutecznie przymuszałoby organ do podjęcia przewidzianego prawem działania. Wniesienie skargi na bezczynność organu po podjęciu przez ten organ działania, które zostało określone przez przepisy prawa, czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga J. R. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna.
W sprawie bezsporne jest, że organ wydał i doręczył stronie postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] (dowód doręczenia – w aktach administracyjnych). W chwili wniesienia skargi skarżącemu wiadome było zatem, że organ podjął przewidziane prawem działanie i wniosek rozpoznał w wymaganej prawem formie. Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu aktu podlega odrzuceniu (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 1999 r. sygn. akt II SA 1888/99 i II SAB 190/99 niepubl.).
Na dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wpływa fakt dochowania, czy też niedochowania przez organ terminów określonych w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), choć podkreślenia wymaga, że organ zawsze powinien dążyć do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.
Wobec stwierdzenia, że organ wydał i doręczył stronie akt administracyjny przed wniesieniem skargi na bezczynność, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był uznać skargę za niedopuszczalną.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.