Uzasadnienie
Z. B. wniósł skargę na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w sprawie rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów Sądu Najwyższego.
Pismem z dnia 29 maja 2005 r. skarżący wezwał Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego polegającą na braku wydania aktu "(...) w sprawie wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i doprowadzenie do wydania orzeczenia przeciwko sędziom SN. (...)" w związku z brakiem rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania przez Sąd Najwyższym. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. [...] poinformował skarżącego, że po zbadaniu akt spraw Sądu Najwyższego nie stwierdził nieprawidłowości w rozpoznaniu skarg na przewlekłość postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola, o której mowa, obejmuje - zgodnie z art. 3 § 2 powołanej ustawy - orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:
- 1. wydawania decyzji administracyjnych,
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,
- 1. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
- 2. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 56 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.). Rzecznik Dyscyplinarny Sądu Najwyższego podejmuje czynności dyscyplinarne na żądanie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Kolegium Sądu Najwyższego lub z własnej inicjatywy, po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności niezbędnych do ustalenia znamion przewinienia, a także złożeniu wyjaśnień przez sędziego, chyba że złożenie tych wyjaśnień nie jest możliwe.
Podkreślenia wymaga, że żaden z przepisów obowiązującego prawa nie nakłada na Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego obowiązku wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego do Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego występuje z żądaniem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do sędziów wówczas, gdy istnieją podstawy do złożenia takiego wniosku. W przedmiotowej sprawie Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki uzasadniające wystąpienie z żądaniem do Rzecznika Dyscyplinarnego. Nadmienić przy tym należy, iż w świetle powołanego wyżej przepisu art. 56 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym czynności dyscyplinarne podejmuje Rzecznik Dyscyplinarny, a nie Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.
W ocenie Sądu żądanie, o którym mowa w art. 56 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym –nawet wówczas, gdyby Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego skierował je do Rzecznika Dyscyplinarnego SN – nie stanowi aktu lub czynności wymienionej w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Z tego względu również skarga na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego nie był bowiem zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4 i pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.