Uzasadnienie
W dniu 28 lipca 2006 r. J. K. złożył skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 6 marca 2006 r. o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], poprzez podanie, kto jest zobowiązany do zwrotu kwoty [...] zł z odsetkami, podanie daty, od której zaczął biec termin do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 648/04. Wniósł o zobowiązanie organu administracyjnego do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku. W uzasadnieniu podał, iż zachowując 14 dniowy termin, w dniu 6 marca 2006 r. złożył podanie o uzupełnienie postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2005 r., doręczonego mu w dniu 21 lutego 2006 r. nr [...]. Wobec bezczynności organu w dniu 15 maja 2006 r. wezwał Ministra Obrony Narodowej do zaprzestania naruszania prawa i załatwienia sprawy w terminie.
W odpowiedzi w dniu 30 czerwca 2006 r. otrzymał pismo nr [...], które, jego zdaniem, nie zawiera rozstrzygnięcia wniosków z 6 marca 2006 r. i 15 maja 2006 r. Takiego rozstrzygnięcia nie zawiera również, wbrew twierdzeniom organu, postanowienie z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w związku z decyzją Ministra Obrony Narodowej o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej Wojskowe Biuro Emerytalne w K. wypłaciło skarżącemu przysługujące po zwolnieniu ze służby uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym. Następnie, uwzględniając fakt, iż J. K., na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r., został przywrócony do czynnej służby wojskowej, dyrektor WBE w K. wydał w dniu [...] lipca 2003 r. decyzję o braku uprawnień do przedmiotowej należności pieniężnej przysługującej po zwolnieniu ze służby, wzywając skarżącego do zwrotu pobranego świadczenia. Od powyższej decyzji J. K. złożył w dniu 24 listopada 2003 r. odwołanie do Ministra Obrony Narodowej, który decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA 648/04, na skutek skargi J. K., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji dyrektora WBE w K. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Minister Obrony Narodowej przekazał podanie skarżącego z dnia 12 października 2005 r. o wykonanie powyższego wyroku do dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K., który pismem z dnia 4 stycznia 2006 r. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i uchylenie postanowienia.
W konsekwencji Minister Obrony Narodowej, na mocy art. 65 kpa, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. uchylił swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], zaś wniosek J. K. przekazał dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2006 r. Minister Obrony Narodowej, na wniosek skarżącego z dnia 6 marca 2006 r., wydał postanowicie nr [...], w którym odmówił uzupełnienia postanowienia nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Organ uznał, wobec tego, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] zostało uchylone, a tym samym wycofane z obrotu prawnego, iż wniosek J. K. z dnia 6 marca 2006 r. dotyczył wyłącznie uzupełnienia rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...].
Ustosunkowując się do skargi J. K. z dnia 31 lipca 2006 r. na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu podania z dnia 6 marca 2006 r. o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], organ podniósł, iż wydając kolejno postanowienia: nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., działał zgodnie z dyspozycją art. 35 § 1 kpa, załatwiając sprawy bez zbędnej zwłoki. Merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2006 r. o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] zawarte jest w postanowieniu z dnia [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga J. K. dotyczy bezczynności Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wniosku o uzupełnienie postanowienia o przekazaniu sprawy do organu właściwego wydanego w trybie art. 65 § 1 Kpa. Wniosek taki można złożyć w oparciu o art. 111 § 1 Kpa.
Stosownie do art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Bezwzględną zasadą jest zatem, że postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym może być zaskarżone do organu II instancji jedynie w razie istnienia przepisu przyznającego uprawnienie do złożenia takiego zażalenia. Art. 111 Kpa nie stanowi, że od postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji służy zażalenie. Ponadto uzupełnieniu w tym trybie podlega jedynie decyzja, a nie postanowienie.
Stosownie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej także "ustawą procesową", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest zatem tylko wtedy, gdy bezczynność dotyczy zaskarżalnego postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym. Postanowienie o uzupełnieniu incydentalnego postanowienia o przekazaniu sprawy według właściwości w ogóle nie może być wydane, a jeśli było - nie podlega ono zaskarżeniu w drodze zażalenia. Wydać można jedynie postanowienie o uzupełnieniu decyzji, ale takie postanowienie nadal nie podlega zaskarżeniu w trybie zażalenia. Nie jest też ono postanowieniem kończącym postępowanie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Stąd wniosek, że skarga na bezczynność organu, który nie uzupełnia postanowienia o przekazaniu sprawy według właściwości jest niedopuszczalna (art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z pkt 8 ustawy procesowej. Vide także wyrok NSA z 6 września 2001 r., sygn. II SAB 22/01, LEX Nr 53373). Nie zmienia tego fakt, że organ stoi na stanowisku, iż od postanowienia w przedmiocie wniosku o uzupełnienie postanowienia przysługuje skarga do sądu administracyjnego, i że pouczył o tym skarżącego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy procesowej, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.