Uzasadnienie
Z. B., emeryt policyjny, wnioskiem z dnia 15 grudnia 2008 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w G. o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres od 2006 r., tj. od dnia pozbawienia prawa do świadczenia, do 2008 r. Pismem z dnia 15 grudnia 2008 r. I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G. poinformował stronę, że od 1 stycznia 2006 r. brak jest podstaw prawnych do wypłaty świadczenia emerytom policyjnym. Wnioskiem z dnia 19 marca 2009 r. strona zwróciła się do Komendanta Powiatowego Policji w G. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności "decyzji" tego organu w sprawie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Wniosek ten przekazany został [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji.
W skardze na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. skarżący zarzucił, że organ ten nie załatwił sprawy z jego wniosku z dnia 15 grudnia 2008 r. w formie decyzji, pomimo upływu ustawowych terminów. Podał, że w pierwszych dniach marca 2009 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w G. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności "decyzji" tego organu o pozbawieniu prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, który to wniosek w ocenie skarżącego spełniał rolę zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie wskazania wymaga, że sąd administracyjny, do którego skarga jest skierowana, w pierwszej kolejności dokonuje oceny, czy skarga jest dopuszczalna. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest - stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wyczerpanie środków zaskarżenia. Powyższe odnosi się również do skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć - zgodnie z § 2 powołanego artykułu - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W świetle rozwiązań przyjętych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, obronę przed bezczynnością organu zobowiązanego do dokonania czynności procesowej w przewidzianej przepisami prawa formie stanowi, zgodnie z art. 37 kpa, zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa. Przesłanką zatem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. w niniejszej sprawie, było złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia ([...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. nie złożył do organu wyższego stopnia zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wniosek z dnia 19 marca 2009 r. o stwierdzenie nieważności spełniał rolę zażalenia. Niezależnie od nazwy nadanej przez skarżącego niniejszemu pismu, stwierdzić należy, że strona w ogóle nie poruszała w nim kwestii niezałatwienia przez Komendanta Powiatowego Policji w G. w terminie wniosku z dnia 15 grudnia 2008 r. Wniosek z dnia 19 marca 2009 r. o stwierdzenie nieważności był w swej treści jednoznaczny i został przez organ rozpatrzony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej.
W związku z tym, że w sprawie niniejszej nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia Sąd obowiązany był stwierdzić, że skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. jest niedopuszczalna.
Z tego względu, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.