Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 września 2009 r. W. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w W. w przedmiocie wniosku z dnia [...] lutego 2009 r. o wydanie zaświadczenia o zarobkach z ostatnich dwudziestu lat pracy. W treści skargi skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora [...] Oddziału IPN do wydania bez zbędnej zwłoki wypełnionego formularza ZUS rp-7 dot. zarobków strony z ostatnich dwudziestu lat pracy w resorcie MSWiA przed przejściem na emeryturę; obciążenie Dyrektora [...] Oddziału IPN kosztami sądowymi procesu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w W. wyjaśnił, że 23 kwietnia 2009 r. do organu wpłynęło pismo Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z prośbą o wydanie zaświadczenia o zarobkach skarżącego z ostatnich dwudziestu lat pracy, do którego dołączono pismo skarżącego zaadresowane do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA, zawierające przedmiotową prośbę. W dniu 04 maja 2009 r. organ skierował do skarżącego pismo, w którym poinformował stronę o konieczności uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku, poprzez podanie numeru dokumentu tożsamości, nazwy organu, który go wydał oraz daty jego wydania. Dyrektor wyjaśnił, iż w związku z nieuzupełnieniem przez stronę braków formalnych ww. wniosku, organ pomimo odnalezienia dokumentów dotyczących skarżącego, nie mógł udostępnić ich stronie, nie mógł również przekazać powyższej informacji Zakładowi Emerytalno-Rentowemu MSWiA, albowiem przepisy ustawy o IPN nie przewidują takiej procedury.
Dyrektor Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w W. zaznaczył również, że skarżący nie złożył zażalenia do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej na bezczynność organu w przedmiocie ww. wniosku, tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia określonych w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa. W związku z powyższym organ wniósł o odrzucenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1 powołanego art.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego art.).
Również w przypadku skargi na bezczynność organu warunkiem jej dopuszczalności jest wyczerpanie środków zaskarżenia, w tym przypadku uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi W. G. jest bezczynność Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w W. w przedmiocie wniosku strony z dnia [...] lutego 2009 r. o wydanie zaświadczenia o zarobkach z ostatnich dwudziestu lat pracy.
Skarżącemu w przypadku niezałatwienia przez Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w W. sprawy w ustawowym terminie, przysługiwało zażalenie do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, w trybie art. 37 § 1 kpa. W. G. takiego zażalenia nie wniósł, tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.