Uzasadnienie
Wnioskiem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia [...] listopada 2016 r. P.. zwrócił się do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. o podanie wszystkich decyzji przydzielających mieszkanie nr [...] przy ul. [...] w [...] w okresie od 2005 do końca 2015 r., z podaniem okresów obowiązywania tych decyzji, tzn. z podaniem daty początkowej i końcowej obowiązywania tych decyzji oraz podanie dat złożenia wniosków o wydanie tych decyzji, jak również okresów kadencji, za które zostały wydane decyzje. Strona wniosła o przekazanie odpowiedzi listem poleconym w formie kopii dokumentów.
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z [...]grudnia 2016 r. wyjaśnił wnioskodawcy, iż żądane dokumenty znajdują się w aktach postępowań administracyjnych, których stroną jest wnioskodawca, a więc, że ma on do nich dostęp w trybie K.p.a.
W reakcji na ww. odpowiedź organu strona pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. ponowiła swój wcześniejszy wniosek prosząc o podanie wszystkich decyzji przydzielających mieszkanie nr [...] przy ul. [...] w W. w okresie od 2005 do końca 2015 r., z podaniem okresów obowiązywania tych decyzji, tzn. z podaniem daty początkowej i końcowej obowiązywania tych decyzji oraz podanie dat złożenia wniosków o wydanie tych decyzji, jak również okresów (data początkowa i końcowa) kadencji, za które zostały wydane decyzje. Wnioskodawca dodał też, iż: "proszę o przesłanie zestawienia informacji w taki sposób, aby poszczególna decyzja była przyporządkowana do konkretnej kadencji i wniosku o wydanie decyzji" oraz wskazał, że prosi o przekazanie odpowiedzi listem poleconym oraz drogą mailową bez kopii dokumentów.
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z [...] grudnia 2016 r. podtrzymał swoje wcześniejsze twierdzenia. Dodatkowo wyjaśnił wnioskodawcy, iż treść wniosku wskazuje na żądanie stworzenia zestawienia decyzji, których wnioskodawca jest stroną, a więc wniosek nie dotyczy informacji publicznej, a prywatnej.
Nadto podniesiono, że organ nie dysponuje wiedzą w zakresie kadencji wnioskodawcy.
Strona wywiodła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z [...] listopada 2016 r. powtórzonego i uzupełnionego wnioskiem z [...] grudnia 2016 r.
W uzasadnieniu wskazała na nieograniczony charakter dostępu do informacji publicznej i na brak konieczności wyjaśniania motywów składania wniosku. Skarżący podkreślił, że sporne decyzje wydaje się na wniosek i na okres kadencji. Odpowiedź na wiosek nie wymagała więc przetwarzania informacji. W skardze zwrócono też uwagę na to, że akta, które strona przeglądała w organie, zmieniały swoją zawartość.
Dodatkowo w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2017 r. strona wyjaśniła, że w okresie objętym żądaniem decyzje były kierowane do innych osób i/lub nie były do nikogo kierowane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skargę uznać należy za niezasadną.
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. poz. 718 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ prowadząc przedmiotowe postępowanie pozostawał w bezczynności.
Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należało zwrócić uwagę na specyfikę postępowania toczącego się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności okolicznością istotną w tej procedurze jest fakt, że wnioski inicjujące postępowanie winny być sformułowane możliwie jasno. Wola strony powinna być przedstawiona w sposób jednoznaczny i nie powodujący wątpliwości co do zakresu rzeczywistych intencji wnioskodawcy.
Powyższe obowiązki, leżące po stronie inicjatora niniejszego postępowania, wynikają z odrębności proceduralnych tego postępowania. Inaczej bowiem, niż ma to miejsce np. w procedurze administracyjnej, ustawodawca tworząc przepisy omawianej ustawy nie przewidział możliwości wzywania strony przez pytany podmiot, do dokładniejszego doprecyzowania zakresu żądania – za czym zdaje się przemawiać nadrzędna wartość dostępu do informacji publicznej, jaką jest szybkość tego dostępu.
Z powyższego wynika więc zatem wprost taka oto konkluzja, iż jedynie oczywiste co do zakresu i jasno sformułowane wnioski o udostępnienie informacji publicznej, powodują powstanie po stronie pytanego podmiotu obowiązku rozpoznania wniosku. Inaczej rzecz ujmując, złożenie przez stronę wniosku niejednoznacznego w swym żądaniu sprawia, że nie będzie możliwym skuteczne przypisanie organowi bezczynności w jego rozpoznaniu.
Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż zarówno wniosek z [...] listopada 2016 r., jak i kolejny wniosek z [...] grudnia 2016 r. nie spełniały ww. kryteriów co do ich jednoznaczności. Strona formułując żądanie posługiwała się w obydwu wnioskach stwierdzeniem: "...podanie wszystkich decyzji...". Takie sformułowanie sprawia, iż nie jest wiadomym, czy intencją strony jest uzyskanie odpisów danych decyzji, czy tylko ich zestawienia (jeśli zestawienia to jakie informacje winny się znaleźć w tym zestawieniu). Przedmiotowej wątpliwości nie rozwiewa też ciąg dalszy badanych wniosków, gdzie strona prosi o "przesłanie zestawienia informacji... (pismo z [...] grudnia 2016 r.)", lub prosi o "przekazanie kopii dokumentów... (pismo z [...] listopada 2016 r.)".
Nadto, pomimo tego, iż, jak sama strona twierdzi w skardze, pismo z [...] grudnia 2016 r. stanowi uzupełnienie wcześniejszego wniosku, to w późniejszym piśmie nie wypowiada się co do wcześniejszego żądania w zakresie, w jakim określiła je w piśmie z [...] grudnia 2016 r. Nie jest więc wiadomym, czy ostatecznie wnioskodawca zrezygnował z żądania przesłania mu kopii dokumentów, skoro nie złożył oświadczenia, iż w tym zakresie cofa wniosek z [...] listopada 2016 r.
Biorąc pod uwagę powyższą niejednoznaczność zadanych pytań, uznać należało, że omawiane wnioski nie wywołały po stronie organu obowiązku udzielenia na nie odpowiedzi. Organ bowiem nie mógł w niniejszym postępowaniu ani wzywać strony do doprecyzowania żądania, ani też nie mógł domyślać się intencji wnioskodawcy. Konsekwentnie więc do powyższej konkluzji uznać należało, iż organ nie popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosków strony, skoro ich niejednoznaczność co do żądania, uniemożliwiała dokładne poznanie woli wnioskodawcy.
Niezależnie od powyższego, w realiach faktycznych niniejszej sprawy niemożliwym było stwierdzenie bezczynności organu z tego powodu, że żądanie dotyczyło decyzji, których stroną był wnioskodawca. Co prawda strona w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. kwestionowała powyższe podnosząc, że w okresie ujętym we wniosku decyzje "były kierowane do innych osób lub/i nie były do nikogo kierowane" jednakże okoliczności tej w żaden sposób nie udowodniła ani nie uprawdopodobniła. Tutejszy Sąd nie otrzymał więc od wnioskodawcy argumentów, dla skutecznego zakwestionowania wiążącego oświadczenia organu, iż stroną spornych decyzji był wnioskodawca.
W tym miejscu należy zaś wyjaśnić, że w myśl art. 1 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198) przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacją publiczną.
Powołany przepis dopuszcza więc możliwość odmiennego, niż w omawianej ustawie, uregulowania kwestii dostępu do informacji publicznej w innych aktach prawnych. Konsekwencją takiego unormowania jest to, że ustawodawca dopuszcza możliwość, by w innych normach prawnych znajdowały się regulacje inne, niż zawarte w omawianej ustawie, a więc także m.in. np. zawężające krąg podmiotów uprawnionych do dostępu do informacji publicznej czy też odmiennie regulujących jego zasady.
Stąd więc w sytuacji, gdy inna ustawa zawiera w sobie unormowania dotyczące dostępu do spornych informacji, to nie zachodzi możliwość stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu obejścia tej innej regulacji. Inaczej rzecz ujmując, regulacje dotyczące dostępu do informacji będącej przedmiotem żądania, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stąd więc, w sytuacji jaka wynika z oświadczenia organu, iż żądane dokumenty znajdują się w aktach postępowań administracyjnych, których wnioskodawca jest stroną, posiada on uprawnienie do dostępu do tych dokumentów w trybie K.p.a. Tym samym nie ma możliwości domagania się takiego dostępu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tego więc również względu, brak było możliwości przypisania organowi bezczynności w rozpoznaniu badanych wniosków.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).