Uzasadnienie
M. T. w dniu 18 września 2009 r. złożył za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na skargę z dnia 1 marca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na:
- • decyzje administracyjne,
- • postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- • postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- • inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa
- • bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
Oznacza to, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy daną sprawę można zakwalifikować jako sprawę administracyjną, którą organ administracji publicznej może rozpatrzyć w formie decyzji, postanowienia lub innego aktu.
Zakres pisma z dnia 1 marca 2009 r. wskazuje, iż nie było ono żądaniem wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Problemy podniesione w piśmie nie mogły zostać załatwione w formie procesowej. Skoro zatem organ nie ma żadnego ustawowego obowiązku wydania w przedmiotowej sprawie aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 1 – 4, to skarga na bezczynność jest niedopuszczalna.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej wyżej ustawy - orzekł jak w postanowieniu