Uzasadnienie
S.B. w piśmie z dnia 31 października 2006 r. skierowanym do Rady Izby Notarialnej w W. wniósł w trybie art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. 112, poz. 1198 ze zm.) o przedstawienie:
informacji dotyczącej sposobu rozpatrzenia jego skargi z dnia [...] września 2006 r. na czynności notariuszy J. B. i J. N., informacji na temat czynności podjętych przez Radę w sprawie jego skargi, treści wszystkich złożonych wyjaśnień przez notariuszy, dowodów zgromadzonych w sprawie przez Radę, w szczególności wskazanych w piśmie notariusza J. N. z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz porównania cen transakcyjnych na terenie właściwości Urzędu Skarbowego w G., na co wskazywał w swoim piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. notariusz J. B., protokołu Rady Izby Notarialnej w W. z dnia [...] września 2006 r.
Rada Izby Notarialnej w W. w odpowiedzi na wniosek skarżącego pismem z dnia [...] listopada 2006 r. podpisanym przez jej wiceprezesa, uznała zarzuty w nim zawarte za nieuzasadnione. W piśmie tym poinformowano, że przedmiotowa odpowiedź oparta została na materiałach zgromadzonych w powyższej sprawie, w tym pisemnych wyjaśnieniach notariuszy: J. B. i J. N. oraz dodatkowych ustnych wyjaśnieniach złożonych przez wymienionych w Radzie Izby Notarialnej w W. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. B. zarzucił Radzie Izby Notarialnej w W. bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, o którą wnosił we wniosku z dnia 31 października 2006 r. Skarżący podaje, że chciał uzyskać w tym trybie dostęp do protokołu posiedzenia Rady Izby Notarialnej w W., na której omawiana była jego skarga na czynności notariuszy, a także informację o czynnościach i dowodach jakie zostały zgromadzone przez Radę w jego sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że Rada Izby Notarialnej w W. nie pozostaje w bezczynności, gdyż została udzielona odpowiedź na wniosek z dnia 31 października 2006 r.
Jako alternatywną przyczynę odrzucenia skargi podano niewyczerpanie przez skarżącego trybu z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stosownie, do którego jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd nie uwzględnił wniosku organu o odrzucenie skargi. Otóż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z przepisu art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie do bezczynności w zakresie aktów i czynności dotyczących uprawnień i obowiązków z mocy prawa. Oznacza to, że przewidziany w przepisie tym środek w jednoznaczny sposób wiąże się z aktywnością organu, a nie jego bezczynnością. Zatem zdaniem Sądu, w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 ostatnio wskazanej ustawy nie trzeba jej poprzedzać wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 243/06- niepublikowane).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ pozostaje w bezczynności.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Rada Izby Notarialnej jako organ Izby Notarialnej, która w ramach samorządu zawodowego skupia notariuszy prowadzących kancelarie w okręgu danego sądu apelacyjnego realizuje cele i zadania o charakterze publicznym. Wynika to wprost z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz z faktu, że przepis art. 2 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 ze zm.) określa notariusza jako osobę zaufania publicznego korzystającą z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przy wykładni powołanych przepisów należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Informację publiczną stanowi nie tylko treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, ale również treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacją publiczną będą więc nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacja publiczna odnosi się jednak do faktów, a także stanów określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek o jej udzielenie nie może być więc postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie, ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu. Informacja publiczna odnosi się bowiem do pewnych danych, a nie stanowi środka ich kwestionowania.
Wbrew twierdzeniom organu, wniosek skarżącego zawarty w piśmie z dnia 31 października 2006 r. nie został załatwiony, bowiem organ pozostaje nadal bezczynny w udzieleniu odpowiedzi. Ze zgromadzonego materiału sprawy oraz z odpowiedzi na skargę nie wynika jakie dokumenty zgromadził organ w związku z załatwianiem skargi S. B. z dnia 5 września 2006 r. na czynności notariuszy i czy całość tej dokumentacji została udostępniona skarżącemu. Nie jest wiadome także, czy w dniu [...] września 2006 r. odbyło się posiedzenie Rady Izby Notarialnej w W. w sprawie przedmiotowej skargi. Odpowiedzi w tym zakresie nie udzielił również obecny na rozprawie pełnomocnik organu.
Niewątpliwie istniejąca dokumentacja dotycząca powyższych kwestii stanowi informację publiczną w rozumieniu powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Z uwagi na powyższe, uznając skargę za uzasadnioną, Sąd, w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) i art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, orzekł jak w sentencji.