Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. D.H. zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie informacji publicznej – terminarza spotkań Ministra Sprawiedliwości (kalendarza spotkań dziennego i długoterminowego) prowadzonego w postaci elektronicznej za miesiąc luty 2013 r.
W odpowiedzi na wniosek, w dniu [...] marca 2013 r. wnioskodawca został poinformowany, że kalendarz Ministra Sprawiedliwości nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W ocenie organu, nie można przyznać waloru informacji publicznej notatkom o charakterze wyłącznie wewnętrznym i roboczym, dotyczącym rozkładu dnia konkretnej osoby, nawet jeśli sprawuje ona funkcję publiczną. Podniesiono również, że nie wszystkie wpisywane do terminarza informacje mają następnie pokrycie w rzeczywistości. Zaplanowane czynności są bowiem przekładane lub odwoływane, stąd prowadzony terminarz nie ma charakteru wiążącego i mógłby wprowadzić w błąd osobę postronną.
W skardze na bezczynność Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 marca 2013 r. D. H., podnosząc zarzut naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przekazane skarżącemu w dniu [...] marca 2013 r. Organ wyjaśnił, że kalendarz Ministra Sprawiedliwości jest zbiorem roboczych informacji odnotowanych przez najbliższych współpracowników Ministra. Sam Minister nie dokonuje w nim żadnych wpisów. Kalendarz ma postać wyłącznie elektroniczną (jest to plik Excel), nie jest on drukowany i podpisywany. Kalendarz wykorzystywany jest jedynie posiłkowo przez najbliższych współpracowników Ministra, jako narzędzie pomocnicze w realizacji codziennych obowiązków przez te osoby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej.
Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane informacje nie mogą zostać udostępnione.
Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w zakreślonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi, jak i w dniu orzeczenia organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności, o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4), w tym:
- a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,
- b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,
- c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,
- d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych.
Dokumentem urzędowym zaś, w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.
Z wyjaśnień organu wynika, iż prowadzony w Urzędzie kalendarz Ministra Sprawiedliwości jest zbiorem roboczych informacji odnotowywanych przez najbliższych współpracowników Ministra. Kalendarz ma postać wyłącznie elektroniczną (jest to plik Excel), nie jest drukowany, ani też podpisywany i jest on wykorzystywany przez współpracowników Ministra jako narzędzie pomocnicze w realizacji codziennych obowiązków przez te osoby.
Z powyższego wynika, że żądany kalendarz nie jest dokumentem urzędowym, w przytoczonym wyżej znaczeniu.
Ponieważ jednak informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe, należało rozważyć, czy przez fakt prowadzenia kalendarza organ "tworzy" informację publiczną w takim znaczeniu, jak wynika to wynika z art. 61 Konstytucji.
Z odpowiedzi na skargę wynika, iż treść kalendarza nie oddaje działań podejmowanych przez Ministra Sprawiedliwości. Wpisy dokonane w kalendarzu dotyczą wydarzeń, które nie zawsze dochodzą do skutku (spotkania są odwoływane lub przekładane na inny termin), ponadto, nie każde spotkanie Ministra Sprawiedliwości, które faktycznie ma miejsce, jest odnotowywane w kalendarzu. Natomiast wiarygodnym źródłem wiedzy o działalności organu są informacje o spotkaniach Ministra Sprawiedliwości, które są zamieszczane na bieżąco (tj. w dniu spotkania lub w dniu następnym) na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości (www.ms.gov.pl; zakładka: Aktualności).
Zgodzić się zatem należy z organem, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. W tej sytuacji organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż pismem z dnia [...] marca 2013 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] marca 2013 r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.