Uzasadnienie
Z. L. wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie zażalenia z dnia 23 sierpnia 2006 r. na bezczynność Prokuratora Apelacyjnego w W. Zażalenie Z. L. z dnia 23 sierpnia 2006 r. zostało wniesione w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze podano, że skarżący wystąpił do Prokuratora Okręgowego w W. o udostępnienie informacji publicznej. Ponieważ wniosek ten pozostał niezałatwiony, skarżący wystąpił, także w trybie art. 37 § 1 Kpa, z zażaleniem na bezczynność Prokuratora Okręgowego, a skierował je do Prokuratora Apelacyjnego. Zażalenie to pozostało, w ocenie skarżącego, niezałatwione, dlatego wystąpił z wymienionym na wstępie zażaleniem z dnia 23 sierpnia 2006 r. Prokurator Krajowy pismem z dnia [...] września 2006 r. poinformował skarżącego, że jego zażalenie z dnia 23 sierpnia 2006 r. zostało pozostawione bez rozpoznania. Stanowisko takie zostało powtórzone w piśmie z dnia 26 września 2006 r. Skarżący uznał takie załatwienie sprawy za niedopuszczalne. Ocenił, że jego zażalenie powinno zostać załatwione w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Pozostawienie pisma bez rozpoznania może nastąpić, w jego ocenie, tylko z przyczyn formalnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i ocenił, że rozpoznanie zażalenia złożonego w trybie art. 37 Kpa nie następuje w formie decyzji, postanowienia, na które służyłoby zażalenie. Skarga na bezczynność dotyczącą takiego zażalenia jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest zatem tylko wtedy, gdy bezczynność dotyczy decyzji, zaskarżalnego postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym (egzekucyjnym, zabezpieczającym) lub innego aktu (czynności) z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 Kpa nie jest rozpoznawane w drodze decyzji ani zaskarżalnego postanowienia, nie wydaje się też w wyniku jego wniesienia żadnego aktu lub czynności, o których mowa w pkt. 4 powyższego przepisu. Faktem jest, że stanowisko organu rozpoznającego zażalenie powinno mieć formę postanowienia, ale takie postanowienie nie jest zaskarżalne (vide wyrok NSA z 12 kwietnia 2001 r., IV SA 1866/00, ONSA 2002, nr 4, poz. 144).
Z powyższego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji.