Uzasadnienie
Z. T. rozkazem personalnym nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. został ukarany wydaleniem ze Służby Bezpieczeństwa.
Powyższy rozkaz personalny był przedmiotem skargi złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1998 r., sygn. akt II SA 858-859/98, odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał między innymi, że skarga podlega odrzuceniu, bowiem wpłynęła po prawie 12 latach, a więc z naruszeniem terminu do jej wniesienia.
Następnie postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w stosunku do opisanego wyżej rozkazu personalnego, wskazując, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu przewidzianego przez prawo, a ponadto, była niedopuszczalna.
Pismem z dnia 13 maja 2008 r. Z. T. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o zmianę rozkazu personalnego nr [...] poprzez wyeliminowanie z jego treści stwierdzenia: "i zwalniam ze Służby Bezpieczeństwa".
Pismem z dnia 10 czerwca 2008 r., Dyrektor Biura Kadr Szkolenia Organizacji i Audytu Wewnętrznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował Z. T., iż rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 1986 r. był już przedmiotem nadzwyczajnego postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności, które zostało zakończone ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...], przy czym decyzja ta była również poddana kontroli sądowoadministracyjnej.
Wobec powyższego organ sprawę uznał za ostatecznie wyjaśnioną.
Pismem z dnia 19 czerwca 2008 r., Z. T. złożył do Prezesa Rady Ministrów zażalenie na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 maja 2008 r.
Pismem z dnia 4 lipca 2008 r., Dyrektor Biura Kadr Szkolenia Organizacji i Audytu Wewnętrznego MSWiA ponownie poinformował Z. T. o przyczynach bezzasadności złożonego przez niego wniosku z dnia 13 maja 2008 r.
W dniu 5 października 2008 r. Z. T. złożył za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 maja 2008 r. i wniósł o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji w trybie art. 154 § 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że o bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Organ wskazał, że pismem z dnia 10 czerwca 2008 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ustosunkował się do wniosku skarżącego, a zatem nie pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a.
W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania przez organ terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku niewykonania przez niego obowiązku wynikającego z przepisu prawa.
Należy zauważyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność w jakiej formie określone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu była wynikiem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu, czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt czy czynność w ogóle nie powinien być wydany, zaś czynność dokonana, wyrażająca się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący Z. T. w swoim wniosku skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji żądał jej załatwienia w formie decyzji administracyjnej, zaś organ załatwił sprawę w formie pisma, w którym ustosunkował się do wniosku.
W ocenie Sądu należy zgodzić się ze skarżącym, że jego wniosek powinien być załatwiony w formie działania organu administracji publicznej przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Wobec powyższego, nie przesądzając w jakikolwiek sposób zasadności wniosku skarżącego z dnia 13 maja 2008 r., Sąd uznał, iż uzasadnione jest zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.