Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz bezczynność organów w tych przypadkach.
Przedmiotem skargi Z. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a uzupełnionej pismem procesowym z dnia 1 listopada 2005r. (pkt 1 powyższego pisma), jest bezczynność Szefa Służby Cywilnej polegająca na braku mianowania skarżącego na stanowisko [...] w związku z wynikiem przeprowadzonego konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej oznaczonym sygn. [...].
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż mianowanie jest instytucją pozakodeksowego prawa pracy normowaną w przepisach odrębnych. Wynika to jednoznacznie z treści art. 76 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), w myśl którego stosunek pracy nawiązuje się na podstawie mianowania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach.
Takimi przepisami odrębnymi na gruncie niniejszej sprawy są przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999r. Nr 49, poz. 483 ze zm.), bowiem według art. 3 tej ustawy, członkiem Korpusu Służby Cywilnej może być pracownik służby cywilnej, co oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę, zgodnie z zasadami określonymi w tej ustawie (pkt 1), albo urzędnik służby cywilnej, co oznacza osobę zatrudnioną na podstawie mianowania, zgodnie z zasadami określonymi w tej ustawie (pkt 2). Natomiast, jak wynika z akt administracyjnych, w szczególności zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2003r. wydanego przez Dyrektora [...], Z. S. jest od dnia [...] kwietnia 2002r. zatrudniony w Ministerstwie [...] na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Tym samym skarżący jest pracownikiem służby cywilnej w rozumieniu powołanego przepisu art. 3 ustawy, a w konsekwencji członkiem korpusu służby cywilnej.
W oparciu zaś o przepis art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o służbie cywilnej, w sprawach wynikających ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy, a spory o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Oznacza to, że bez względu na przynależność członka korpusu służby cywilnej do jednej z grup wyróżnionych w art. 3 ustawy o służbie cywilnej, spory o roszczenia ze stosunku pracy, w tym także o nawiązanie stosunku pracy na podstawie mianowania, mieszczą się w dyspozycji art. 7 ustawy o służbie cywilnej i na podstawie tego przepisu w związku z art. 476 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) należą do spraw z zakresu prawa pracy, tj. tej kategorii spraw, które podlegają rozpoznaniu przez sądy pracy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.