Uzasadnienie
D., J. i Ja. W. wnieśli w dniu 2 października 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wniosku z dnia 11 września 2008 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wnieśli o udzielenie informacji, czy pod rządami obecnej koalicji jest ważnym interesem państwa zapewnienie każdemu możliwości korzystania i ochrony praw określonych w Rozdziale II Konstytucji i Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zdaniem skarżących ważny interes państwa jest pojęciem normatywnym, którego istnienie tworzy dla organów władzy publicznej merytoryczną podstawę zastosowania w sprawie administracyjnej art. 161 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że celem wniosku skarżących nie było uzyskanie informacji publicznej, ale interpretacji prawnej wskazanego wyżej przepisu. Organ wyjaśnił, że można udzielić informacji, która już istnieje, a nie takiej, którą należy dopiero wytworzyć, i to w drodze interpretacji.
W dniu 11 grudnia 2008 r. skarżący cofnęli skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Zatem w pierwszej kolejności należy zbadać, czy Prezes Rady Ministrów rzeczywiście pozostawał w bezczynności, tzn. czy był zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu albo podjęcia czynności, na którą mogłaby być wniesiona skarga do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu wniosek skarżących z dnia 11 września 2008 r. nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym skarżący domagali się bowiem udzielenia odpowiedzi, co jest ważnym interesem państwa pod rządami Platformy Obywatelskiej, rozumianym jako zapewnienie każdemu praw i wolności określonych w Rozdziale II Konstytucji i Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, w zakresie stosowania art. 161 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zdaniem Sądu, tak określona formuła pytania oznacza w rzeczywistości dążenie do uzyskania interpretacji przepisu, nie zaś dostęp do informacji publicznej w zakresie polityki wewnętrznej, rozumianej jako zamierzenia działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, projektowane akty prawne, programy w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Tymczasem istotą dostępu do informacji publicznej jest możliwość uzyskania informacji o działaniach organów administracji publicznej i samorządowej oraz swoista ich kontrola przez społeczeństwo. Udostępnieniu informacji odpowiada zapoznanie się, dowiedzenie się o niej przez drugą stronę, celem zaś jest kontrola działania oraz ewentualne pociągnięcie do odpowiedzialności osób sprawujących funkcje publiczne.
Natomiast interpretacja prawa nie wchodzi w zakres dostępu do informacji publicznej, ponieważ zmierza do wyjaśnienia treści przepisów, nie zaś do udzielenia informacji o ich treści.
Wobec powyższego Sąd stwierdza, że skarga D., J. i Ja. W. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Niedopuszczalność skargi wyklucza z kolei możliwość umorzenia postępowania z powodu cofnięcia skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu, gdy strona skarżąca skutecznie cofnie skargę. W przypadku zaś stwierdzenia przez sąd, iż skarga jest niedopuszczalna, a więc, że nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu, niemożliwe jest skuteczne jej cofniecie.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.