Uzasadnienie
M.B. (wnioskodawca, skarżący) wnioskiem z [...] lipca 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132 ze zm.; dalej ustawa zaopatrzeniowa).
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działając na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132, z późn. zm.) dalej ustawy zaopatrzeniowej, po rozpatrzeniu wniosku Pana M.B. z dnia [...] lipca 2017 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.
Minister wskazał, że skarżący nie spełnia przesłanki krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 8a.
Ww. decyzja została doręczona stronie w dniu [...] września 2018 r.
W dniu [...] września 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) Pan M.B. przesłał za pośrednictwem Poczty Polskiej, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r.
W swoim wystąpieniu wnioskujący wskazał, iż nie zgadza się z treścią decyzji organu I instancji, gdyż jego zdaniem "Pominięto, zatajono i nie uwzględniono okoliczności:
1/. awansowania na wyższy stopień oficerski - nadkomisarza w 1995 r. 2/. przyznania odznaczenia resortowego 3/. awansów na wyższe stanowiska po roku 1989", a co stanowi potwierdzenie "rzetelnego, właściwego i skrupulatnego wykonywania obowiązków służbowych", wyróżniające go na tle innych funkcjonariuszy.
W związku z powyższym w ocenie strony, przypadek Pana M.B. należy uznać za "szczególnie uzasadniony."
Ponadto Pan M.B. podkreślił, iż jego zdaniem spełniona została również przesłanka narażenia zdrowia i życia w trakcie pełnionej służby, na co wskazują dokumenty dotyczące wypadków zaistniałych podczas pełnienia służby oraz orzeczenie o przyznaniu stronie drugiej grupy inwalidzkiej, w związku ze służbą w Policji.
W dniu [...] lutego 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga M.B. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku [...] września 2018 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił przebieg postępowania do wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...].
Wskazał, że przed wydaniem powyższej decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], w dniu [...] lipca 2018 r. złożył ponaglenie, które odebrano w organie w dniu [...] lipca 2018 r.
Wyjaśnił, że złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie otrzymał pismo organu z dnia [...] października 2018 r. wyznaczające termin rozpoznania sprawy na dzień [...] kwietnia 2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w czasie trwania postępowania drugiej instancji do organu nie wpłynęło ponaglenie strony skarżącej w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z Dz. U. 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator. Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 53 § 2b ustawy p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie poprzedził skargi ponagleniem. W aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma, które mogłoby być uznane za takie ponaglenie. Nie wskazał również na taki dokument w swojej skardze podnosząc jedynie, że ponaglenie złożył na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r.
W tym miejscu należy wskazać, że ponaglenie złożone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym jak wynika ze skargi M.B., skarga ta dotyczy postępowania przed organem drugiej instancji.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji orzeczenia.