Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2006 r. Z.T. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o usunięcie nieprawidłowości związanych ze zwolnieniem go ze Służby Bezpieczeństwa poprzez doręczenie decyzji o zwolnieniu. Wskazał, iż wobec jej niedoręczenia, decyzja ta nigdy nie stała się prawomocna i jako taka nie podlegała wykonaniu. Wobec powyższego oznacza to, że do dnia dzisiejszego jest funkcjonariuszem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i jako funkcjonariuszowi należy mu się pełne uposażenie za cały ten okres wraz ze wszystkimi nagrodami, premiami i awansami.
Pismo opatrzone tą samą datą i o tożsamej treści skarżący wystosował również do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] przekazał je według właściwości do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Dyrektora Biura [...] poinformował skarżącego, iż nie znajduje podstaw i możliwości do uznania przedstawionych w pismach z dnia [...] maja 2006 r. zarzutów za uzasadnione, a co za tym idzie do zaspokojenia wysuwanych przez skarżącego roszczeń. Ponadto wskazał, iż przedstawiony przez skarżącego zarzut niedoręczenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] był przedmiotem nadzwyczajnego postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji, zakończonego ostateczną i prawomocną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...], poddaną kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd ten nie dopatrzył się jakiegokolwiek uchybienia prawa i wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2453/99 oddalił skargę na ww. decyzję. Ponadto wskazano, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1998 r. sygn. akt II SA 858-859/98 odrzucił złożoną przez Z.T. skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] w uzasadnieniu wskazując, że została złożona po terminie przewidzianym do jej wniesienia.
W dniu [...] lipca 2006 r. Z.T. wezwał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do usunięcia naruszenia prawa podnosząc, iż w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] maja 2006 r. otrzymał pismo informacyjne [...] Dyrektora Biura [...] MSWiA, zamiast wymaganej przepisami art. 104 kpa decyzji. Ponownie zwrócił się o oficjalne podanie do wiadomości decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...], co umożliwi mu odwołanie się od wskazanej decyzji.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Naczelnik Wydziału [...] MSWiA poinformował Z.T., iż wobec potrzeby zasięgnięcia opinii Zespołu Obsługi Prawnej, jego pismo z dnia [...] lipca 2006 r. zostanie rozpatrzone do [...] września 2006 r.
W dniu [...] września 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odpowiadając na pismo z dnia [...] lipca 2006 r. wzywające do usunięcia naruszenia prawa, podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r. Ponadto wskazał, iż skarżący w żaden sposób nie sprecyzował trybu i podstawy prawnej żądanego rozstrzygnięcia..
Pismem z dnia [...] września 2006 r. Z.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wniosku z dnia [...] maja 2006 r. wskazując, iż pomimo wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz zobowiązania się tegoż organu do rozpatrzenia sprawy w terminie do [...] września 2006 r. rozpatrzenie to w określonym terminie nie nastąpiło.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w pismach z dnia [...] czerwca 2006r. i [...] września 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
W rozpatrywanej sprawie bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, polega zdaniem skarżącego, na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] maja 2006 r., w którym podnosi, iż nie doręczono mu rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...], którym został ukarany karą wydalenia ze służby i zwolniony ze Służby Bezpieczeństwa.
Pismami z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz [...] sierpnia 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2006 r.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Kontrola sądu dotyczy zatem tylko bezczynności, polegającej na niewydaniu przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie lub niepodjęciu aktu, czy też niedokonaniu czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie przepisy prawa nie nakładały na Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji obowiązku wydania aktu lub podjęcia czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4.
Zatem organ, któremu zarzucono bezczynność, wobec tak sformułowanego wniosku, postąpił prawidłowo i nie naruszył prawa, udzielając skarżącemu stosownej odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy zupełnie pozbawione podstaw jest twierdzenie skarżącego, że organ pozostaje w bezczynności, zaś skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.