Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy).
Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który skarżący musi wyczerpać, by skutecznie wnieść skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Konieczność wyczerpania środków zaskarżenia obwarowana jest jednak warunkiem wynikającym z treści art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, a mianowicie, środek ten musi przysługiwać stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., jako środka zaskarżenia w myśl powołanego wyżej przepisu, konieczne jest tylko wówczas, gdy nad organem pozostającym w bezczynności jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. (zob.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06).
Zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością.
Przedmiotem skargi R. Z. w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej uprawnień do świadczeń członków rodziny żołnierza zawodowego wynikających z wyznaczenia do pełnienia służby poza granicami państwa.
Za organ wyższego stopnia należy w tym przypadku uznać Ministra Obrony Narodowej. Minister Obrony Narodowej zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 56 ze zm.) kieruje działalnością Ministerstwa Obrony Narodowej, w skład którego wchodzi m. in. Departament Administracyjny.
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie złożył do Ministra Obrony Narodowej zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Okoliczność tą potwierdził również pełnomocnik organu w piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2010 r.
W tej sytuacji skarga jest niedopuszczalna, albowiem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia przed jej wniesieniem.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia