Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy tzn. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Natomiast z treści skargi wynika, że dotyczy ona bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji polegającej na nierozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] września 2004r.
Z kolei jak wynika z akt administracyjnych postanowienie z dnia [...] września 2004r. dotyczyło odmowy stwierdzenia nieważności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2004r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] czerwca 2004r. w sprawie uznania za bezzasadne zażalenia Z. L. z dnia 11 maja 2004r. na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 27 maja 2004r.
Kluczowe znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma właśnie postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zażalenia Z. L., złożonego w trybie określonym w art. 37 Kpa, na bezczynność Wojewody M. Na tego bowiem rodzaju postanowienia nie przysługuje zażalenie, a tym samym do tej kategorii postanowień, stosownie do treści art. 126 Kpa, w ogóle nie stosuje się przepisów regulujących tryb nadzwyczajny wzruszenia decyzji administracyjnych (art. 156-159 Kpa).
Organ administracji nie miał zatem obowiązku wydawania postanowienia w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 13 Kpa, lecz wystarczyło skierowanie do skarżącego pisma informacyjnego wskazującego, że kwestia rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia nie może zakończyć się wydaniem aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej na wstępie ustawy. Dotyczyło to zarówno postanowienia z dnia [...] lipca 2004r., jak i następnych postanowień wydanych na skutek kolejnych, składanych przez skarżącego, wniosków.
Trzeba podkreślić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Skoro zatem w złożonej do Sądu skardze Z. L. zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem, do którego wydania organ nie był zobowiązany, to skarga na bezczynność podlega odrzuceniu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.