Uzasadnienie
W dniu 30 października 2009 r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej. W skardze tej wskazał, że bezczynność organu polega na odmowie skłonienia w formie postanowienia Przewodniczącego Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. lub bezpośrednio Przewodniczącego Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G., aby organ ten w zakreślonym terminie rozpoznał jego wniosek dotyczący niewłaściwej treści pouczenia postanowienia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...].
Pismem z dnia 4 grudnia 2009 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania powyższej skargi poprzez wskazanie, którego wniosku (pisma, skargi) nie rozpoznała w terminie Centralna Wojskowa Komisja Lekarska. Jednocześnie Sąd poinformował skarżącego, że skarga na bezczynność w przedmiocie wniosku, wniesionego do organu administracji publicznej w trybie Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest niedpouszczalna.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wniósł do Sądu pismo z dnia 22 grudnia 2009 r., w którym wskazał, że jego skarga dotyczy rozpatrzenia wniosku z dnia 5 października 2009 r. Do pisma tego dołączył kopię pisma z dnia 5 października 2009 r. zatytułowanego "Zażalenie", skierowanego do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej. W piśmie tym S. G. powołując się na art. 37 k.p.a. wnosi o podjęcie kroków prawnych w związku z niezałatwiniem przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w K. jego sprawy w terminie. Z treści tego pism wynika również, że wnioskiem z dnia 18 czerwca 2009 r. skarżący zwrócił się do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. o sprostowanie pouczenia w postanowieniu tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...].
Następnie w dniu 29 sierpnia 2009 r. złożył do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 k.p.a. W piśmie tym skarżący wniósł o "skłonienie organu II instancji lub od razu organ I instancji do umieszczenia w wydanym postanowieniu właściwego pouczenia."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.
Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W niniejszej sprawie S. G. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, polegającą na nierozpoznaniu zażalenia z dnia 5 października 2009 r. na niezałatwienie sprawy w terminie, wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Należy wyjaśnić, że organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – powstających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.