Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 tego przepisu, tj. takich które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem, wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie lub je rozstrzygającym co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Tymczasem M. P. pismem z dnia 14 września 2005 r. wniósł skargą na bezczynność Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 16 listopada 2004 r. złożonego w oparciu o przepis § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) o uchylenie orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] października 2003 r.
Do zadań Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA działającej na podstawie powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. należy sprawowanie fachowego nadzoru nad merytoryczną działalnością komisji lekarskich MSWiA, udzielanie wytycznych w zakresie orzecznictwa lekarskiego, rozstrzyganie kwestii spornych w tym przedmiocie, rozpatrywanie sprzeciwów od orzeczeń lekarskich. Przepis § 30 powołanego rozporządzenia stanowi, że Komisja ta w ramach rozpatrywania sprzeciwu może utrzymać mocy orzeczenie komisji lekarskiej lub je uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Opinia tej Komisji jest wiążąca dla komisji niższego szczebla. Żaden przepis rozporządzenia nie przewiduje stosowania przed komisjami lekarskimi przepisów kpa ani kontroli orzeczeń przez sądy administracyjne. Wydawanie decyzji administracyjnych przewidują natomiast, stanowiące również podstawę wydania rozporządzenia, przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.), z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji (Dz. U. Nr 53, poz. 345 ze zm.).
Z przepisów tych ustaw wynika, że orzeczenia lekarskie wydawane są dla potrzeb postępowań przed organami przyznającymi świadczenie przewidziane w ustawach i mają charakter wstępny dla rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji przez inny organ. Treść tych ustaw wskazuje, że decyzje administracyjne są wydawane w sprawach ustalania świadczeń emerytalnych lub rentowych, czy też w sprawach odszkodowawczych przez inne organy niż komisje lekarskie. Z przepisów tych ustaw wynika, że orzeczenia lekarskie wydawane są dla potrzeb postępowań przed organami przyznającymi świadczenie przewidziane w ustawach i mają charakter wstępny dla rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji przez inny organ. Dopiero od decyzji wydanych na podstawie wymienionych ustaw przysługuje osobom zainteresowanym odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Oznacza to, że odwołanie w takich sprawach służy do sądu powszechnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.
Prawidłowość orzeczenia wydanego przez komisję lekarską w takich sprawach podlega, zatem kontroli sądów powszechnych w związku z rozpoznawaniem odwołań od decyzji wydanych w oparciu o ustawę o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, czy też ustawy o odszkodowaniach, gdyż orzeczenia komisji lekarskich nie są wiążące dla tych sądów przy rozpoznaniu danej sprawy. Pomocniczy charakter orzeczeń komisji lekarskich dla wydania decyzji przez właściwy organ w innej sprawie jest przyjmowany w regulacjach w stosunku do wojskowych komisji lekarskich (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. o sygnaturze akt III ZP 9/99 (OSNAPiUS 2000, nr 5, poz. 167) oraz postanowienie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. o sygnaturze akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47).
Reasumując, należy stwierdzić, że skoro charakter prawny orzeczeń wydawanych przez komisje lekarskie MSWiA wskazuje, że orzeczenia tych komisji nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, to tym samym kognicji tego sądu nie podlega również skarga na bezczynność komisji w tych sprawach.
Na marginesie należy wyjaśnić, że § 31 w związku z § 20 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych prawo do uchylenie w trybie nadzoru każdego orzeczenia lekarskiego przewiduje dla Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA a nie Przewodniczącego tej Komisji.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.