Uzasadnienie
W. S. w dniu [...] kwietnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia marca 2013 r. wniesionego w formie elektronicznej dotyczącego udzielenia informacji publicznej, tj. pilne wydanie kopii lub przesłania pocztą elektroniczną skanów projektów technicznych budowy sieci rozdzielczej, abonenckiej i linii światłowodowej dla miejscowości [...], [...], [...] ([...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].
Skarżący wniósł o:
- 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej i stwierdzenia, że jej nie udzielając organ rażąco naruszył prawo,
- 2) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.),
- 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie i podał, że udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi zgodnie z zakresem jego żądania, informując go, że linie telekomunikacyjne nie są własnością Gminy [...]. Zatem organ nie jest w stanie wydać kopii projektów sieci rozdzielczej linii światłowodowej dla określonych we wniosku miejscowości. Kopie projektów sieci wnioskodawca może otrzymać w przedsiębiorstwie [...] S.A. jako właściwego operatora i właściciela sieci. Ponadto organ podał, że żądana informacja podlega udostępnieniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698). Szczegółowy tryb udostępnienie dokumentacji przechowywanej w archiwum zakładowym reguluje rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powyżej określonych przepisów sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.
W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Dostęp do informacji publicznej został zagwarantowany w art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).
Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 6 ust. 1 określa w sposób przykładowy zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. Katalog ten nie ma charakteru zamkniętego, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę zwrotu w szczególności i nie stanowi definicji informacji publicznej, która to definicja zawarta jest w art. 1 ust. 1 powołanej ustawy.
Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nieposiadające takiego przymiotu, które na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zostały zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia żądane informacje są informacjami publicznymi, czego organ nie kwestionuje.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, czyli niezwłocznie, jednak nie później, niż w terminie 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Z bezczynnością podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej, tzn. nie udziela żądanej informacji w powyżej określonym terminie albo udziela informacji niepełnej (częściowej).
Z akt sprawy wynika, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi, jednakże odpowiedź ta nie jest zgodna z treścią żądania zawartego w jego wniosku z dnia [...] marca 2013 r. Zakres żądania skarżącego jest jasno określony w jego wniosku. Skarżący zażądał kopii lub skanów projektów technicznych budowy sieci rozdzielczej, abonenckiej i linii światłowodowej (...). Natomiast otrzymał informację, że Gmina [...] nie jest właścicielem linii telekomunikacyjnych światłowodowych i nie jest w stanie wydać kopii projektów sieci rozdzielczej linii światłowodowej (...). Jednocześnie organ w odpowiedzi na skargę wskazuje, że żądane informacje skarżący może uzyskać w trybie ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.
Należy wyjaśnić organowi, że czym innym jest brak możliwości udzielenia żądanej informacji np. nieposiadanie zadanych dokumentów, a czym innym tryb dostępu do nich. W obu przypadkach istnieje jedynie obowiązek pisemnego powiadomienia wnioskodawcy. W udzielonej skarżącemu odpowiedzi nie wynika czy organ żądane dokumenty posiada czy też ich nie posiada.
Skoro zatem organ nie rozpoznał wniosku skarżącego zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jest zobowiązany to uczynić.
Sąd nie stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że co prawda organ uchybił terminom określonym w ustawie ale ich przekroczenie było nieznaczne. Z tych względów wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 powyżej powołanej ustawy, nie mógł zostać uwzględniony, gdyż grzywnę wymierza się w przypadku stwierdzenia kwalifikowanej postaci bezczynności, o której można mówić w niniejszej sprawie.
Sąd nie miał również podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, o co wnosił skarżący, gdyż nie stwierdził istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powyżej powołanej ustawy.