Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 203/14

Uzasadnienie

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J.C. (studentki [...]) na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego i naukowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że podanie o stypendium wniosła w październiku 2012 r. i do daty wniesienia skargi w dniu 19 lutego 2014 r. decyzja w przedmiocie przyznania stypendium nie została wydana.

Z akt postępowania wynika, że w dniu 17 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła do organu wezwanie w trybie art. 37 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w dniu 20 lutego 2014 r. Komisja Stypendialna [...] na [...] wydała decyzję, którą przyznano skarżącej stypendium. W tych okolicznościach organ nie pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1. decyzje administracyjne;
2. 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4. inne niż określone w pkt 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Natomiast w myśl art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§2). Z kolei załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§3).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego nakładająca na organy administracji publicznej obowiązek szybkiego i wnikliwego działania, z drugiej zaś strony w sposób jednoznaczny określono w nich terminy i sposób działania. Wobec powyższego bezczynność w prowadzeniu postępowania, wskazana już wyżej w art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczyć będzie okresu do upływu terminu załatwienia sprawy.

W sprawie bezsporne jest, że po wpłynięciu skargi (19 lutego 2014 r.) J.C, w dniu następnym tj. 20 lutego 2014 r. organ działający w imieniu Rektora [...] – Komisja Stypendialna [...] w W. wydał decyzję o przyznaniu skarżącej stypendium socjalnego (vide odpis decyzji w aktach adm.).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 ust. 1 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), umorzył postępowanie.

Jednocześnie uznać należy, iż stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ informował skarżącą o podejmowanych czynnościach pismami z dnia 20 grudnia 2012 r. (k – 17), z dnia 9 maja 2013 r. (k -19), z dnia 8 lipca 2013 r. (k – 20). W tej sytuacji nie sposób było dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącej, czy też celowego wprowadzania jej w błąd.

Z tych względów Sąd nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i nie orzekł grzywny wobec organu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ust. 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.