Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim samym zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na, określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 P.p.s.a., akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na pisemne interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Natomiast z treści skargi wynika, że dotyczy ona bezczynności Prezesa Rady Ministrów polegającej na nierozpatrzeniu zażalenia z dnia 31 grudnia 2012 r. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Ministra Edukacji Narodowej. Otóż skarżący, w ww. zażaleniu, zarzucił Ministrowi, że organ ten nie rozpatrzył złożonego odwołania od decyzji [...] Kuratora Oświaty we w. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy nadania skarżącemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Zdaniem skarżącego, w tym zakresie Minister Edukacji Narodowej dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego powodu skarżący zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów o wszczęcie stosownej procedury oraz pociągnięcie do odpowiedzialności winnych urzędników Ministerstwa. Wniesione do Prezesa Rady Ministrów zażalenie, J.D. opatrzył nazwą "Skarga na bezczynność organu w trybie art. 37 KPA" (v. zażalenie z dnia 31 grudnia 2012 r. – w aktach administracyjnych, k. 6).
Jednakże tego rodzaju zażalenia nie podlegają rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Rozpatrzenie takiego zażalenia nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej ani w formie zaskarżalnego postanowienia ani też w formie aktu lub czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. jest bowiem szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od zażalenia unormowanego w art. 141-144 k.p.a. i służy szczególnemu celowi, a mianowicie zwalczaniu bezczynności organu administracji w toku postępowania administracyjnego. Wprawdzie tego rodzaju zażalenie jest także środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., a jego złożenie jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność wnoszonej do sądu administracyjnego. Czym innym jest jednak wniesienie zażalenia jako warunku dopuszczalności skargi na bezczynność, a czym jest wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju zażalenia. Ta ostatnie sytuacja została bowiem z wyraźnej woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 3 § 2 P.p.s.a., wyłączona spod kontroli sądów administracyjnych.
Tym samym skarga wniesiona na bezczynność w takim przedmiocie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.