Uzasadnienie
W dniu 10 kwietnia 2004 r. M. K. złożył w Oddziałowym Biurze Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej – Delegatura w R. wniosek o udostępnienie danych identyfikatorów na odstawie ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciw Narodowi Polskiemu (Dz.U. Nr 155, poz. 1016 ze zm. zwana dalej ustawą o lPN).
Na skutek braku odpowiedzi ze strony Instytutu, M. K. w dniu 4 czerwca 2004 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Instytutu Pamięci Narodowej, podnosząc w uzasadnieniu skargi, że jego wniosek "o ujawnienie personaliów prześladowców" pozostaje niezałatwiony.
W odpowiedzi na skargę Prezes Instytutu Pamięci Narodowej wniósł o jej odrzucenie, ponieważ skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 Kpa, poprzez wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Dyrektora Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów.
Dodatkowo Prezes IPN przedstawił Sądowi decyzję Dyrektora Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] o odmowie podania M. K. nazwisk i dalszych danych osobowych informatorów o kryptonimach operacyjnych "[...]", "[...]" oraz kandydata na tajnego współpracownika o kryptonimie "[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 Kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. i 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotem skargi M. K. jest bezczynność Instytut Pamięci Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie danych indentyfikacyjnych informatorów. Powołany wniosek został złożony w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o IPN, który to przepis określa zasady udostępniania pokrzywdzonym osobom danych identyfikacyjnych informatorów.
Zgodnie z treścią art. 18, art. 41 oraz art. 42 ustawy o IPN organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie danych informatorów jest Dyrektor Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów, od którego decyzji o odmowie udostępnienia danych przysługuje odwołanie do Prezesa IPN (art. 32 ust. 3 ustawy o IPN).
Skarżącemu wobec nierozpatrzenia w ustawowym terminie jego wniosku przez Dyrektora Biura Udostępniania i Archiwizacji, przysługiwało zatem zażalenie do Prezesa Instytut Pamięci Narodowej w trybie art. 37 §1 Kpa.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że M. K. nie wniósł takiego zażalenia, a zatem z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, skarga jest niedopuszczalna.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.