Uzasadnienie
M. S. pismem z dnia (...) sierpnia 2021 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego (...) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.
Prezes Sądu Rejonowego (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2021 r. nr [...] odmówił M. S. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
M. S. w piśmie z dnia (...) lutego 2022 r. (złożonym w dniu (...) lutego 2022 r. – data prezentaty organu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa w sprawie z wniosku z dnia (...) sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga M. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego (...) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia (...) sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej została wniesiona – w dniu (...) lutego 2022 r., tj. po zakończeniu – w dniu (...) grudnia 2021 r. – postępowania w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, poprzez wydanie przez Prezesa decyzji odmawiającej udostepnienia wnioskowanej informacji.
Mając powyższe na uwadze, należy zauważyć, że w dniu 7 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygn. akt
II OPS 1/21, zgodnie z którą "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Powołana uchwała jest tzw. uchwałą konkretną. Została bowiem podjęta na skutek pytania prawnego przedstawionego składowi siedmiu sędziów w konkretnej sprawie na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."). Moc wiążąca uchwały konkretnej nie odnosi się jednak wyłącznie do sprawy, w której przedstawiono zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia. Posiada ona również tzw. ogólną moc wiążącą, na co jednoznacznie wskazuje treść art. 269 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z nim, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio.
Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje zatem, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany tą uchwałą przepis (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 714/15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt I OZ 1314/17 – niepublikowane; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; A. Skoczylas "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego". Warszawa 2004, str. 221 i nast.).
Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt
II OPS 1/21 wiąże więc także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przedmiotowej sprawie. Skoro zatem skarga M. S. na bezczynność Prezesa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia (...) sierpnia 2021 r. postępowania administracyjnego została wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu decyzją organu z dnia (...) grudnia 2021 r., to skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.