Uzasadnienie
Z. L. (dalej jako skarżący), wnioskiem z 18 kwietnia 2011 r. wystąpił do Starosty [...] w trybie art. 113 § 2 kpa o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Starosty z [...] lutego 2007 r. w sprawie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku od [...] czerwca 2001 r. na okres 90 dni.
Postanowieniem z [...] maja 2011 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w [...], działając z upoważnienia Starosty [...], wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji z [...] lutego 2007 r. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 17 maja 2011 r.
Skarżący, zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z [...] maja 2011 r., złożył zażalenie do Wojewody [...].
Jednocześnie Z. L. wniósł, za pośrednictwem Starosty [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z 18 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że do dnia złożenia skargi jego sprawa nie została załatwiona.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności, gdyż wydał postanowienie stanowiące realizację wniosku skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność.
Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stwierdzić należy, ze jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku zaś skargi na bezczynność takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność Starosty [...], w stosunku do którego w postępowaniu administracyjnym organem administracji publicznej wyższego stopnia jest Wojewoda [...].
W tej sytuacji skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowany był wystąpić, w myśl art. 37 kpa, do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Z akt administracyjnych nadesłanych do skargi nie wynika, aby skarżący z takim zażaleniem wystąpił. Co prawa w aktach znajduje się zażalenie skarżącego do Wojewody [...], jednak zażalenie to zostało złożone jako środek odwoławczy od postanowienia z [...] maja 2011 r.
Powyższe oznacza, że skarżący nie spełnił warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia służących w toku postępowania administracyjnego, to uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę odrzucił.