Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 marca 2016 r. M.D. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (GIODO), skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji GIODO z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] dotyczącej jej skargi z dnia [...] kwietnia 2013 r. o przetwarzanie danych osobowych przez P. S.A. z siedzibą w [...] oraz F. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GIODO z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. W tej sytuacji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność nie wyczerpała trybu określonego w powołanym przepisie, co czyni skargę niedopuszczalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 tego przepisu).
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. W stosunku do GIODO brak jest w postępowaniu administracyjnym organu wyższego stopnia, zatem w tej sytuacji skarżąca, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowana była wystąpić do tego organu, w myśl art. 37 § 1 k.p.a., z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z akt administracyjnych M.D. nie złożyła do GIODO, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co potwierdził organ w odpowiedzi na skargę.
Jednocześnie należy podkreślić, że znajdujące się w aktach administracyjnych pismo skarżącej z dnia 9 stycznia 2015 r. nie mogło być uznane w rozpoznawanej sprawie za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż stanowiło skargę na przewlekłość postępowania w sprawie skargi z dnia [...] lipca 2013 r. o przetwarzanie jej danych osobowych, w konsekwencji której organ wydał w dniu [...] stycznia 2016 r. decyzję. Przedmiotem zaś zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność organu w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji GIODO z dnia [...] stycznia 2016 r.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącą przysługującego jej środka zaskarżenia na drodze administracyjnej w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 § i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.