Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2010 r. skarżąca M. K. wniosła, na podstawie art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, do Burmistrza Miasta W. o udostępnienie jej operatu szacunkowego dotyczącego nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., tj. [...].
Z kolei w dniu [...] marca 2010 r. złożyła skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na bezczynność organu w sprawie powyższego wniosku dotyczącego "udostępnienia informacji publicznej".
Po zapoznaniu się w dniu [...] marca 2010 r. z – jej zdaniem – częścią operatu, w dniu [...] marca złożyła uzupełniający wniosek do organu, na co organ pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. odpowiedział, że przewidywany termin wykonania aktualizacji wnioskowej informacji nastąpi w dniu [...] kwietnia 2010 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2010 r., skarżąca M. K. zarzuciła Burmistrzowi Miasta W. bezczynność w zakresie zapoznania się z pełnym kosztorysem i wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia całkowitego operatu szacunkowego, zaś w uzasadnieniu powołała się na opisany powyżej stan faktyczny.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta W. wniósł o jej odrzucenie, bądź o oddalenie. W uzasadnieniu natomiast podniósł, że czynność określona w art. 156 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603), nie mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w tej sytuacji zasadne jest jej odrzucenie. Natomiast za oddaleniem przemawia fakt, że skarżąca otrzymała interesujące ją dane za pismem z dnia [...] maja 2010 r., zatem nie ma w przedmiotowej sprawie bezczynności.
Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że zarówno wniosek z dnia [...] lutego 2010 r., jak i skarga dotyczy informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu.
Na samym wstępie stwierdzić należy, że zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje, m.in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
W rozpatrywanej sprawie M. K. przedmiotem swojej skargi uczyniła bezczynność Burmistrza Miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej, który dotyczył podania jej informacji w postaci operatu szacunkowego nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., tj. [...], na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Na początku rozważań wyjaśnić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (ust. 1). Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (ust.2).
Taką właśnie ustawą wprowadzającą odmienny tryb dostępu do informacji publicznej w zakresie operatu szacunkowego, jest ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i w myśl art. 156 tej ustawy, rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu.
Natomiast tryb dostępu do wskazanych wyżej informacji reguluje art. 156 ust. 1a ustawy w myśl którego organ administracji publicznej, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, jest obowiązany umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem tej osoby.
Niewątpliwie, informacje zawarte w operacie szacunkowym mają charakter informacji publicznych, ponieważ zostały wytworzone przez władze publiczne lub są odnoszone do władz publicznych. Z kolei analiza przepisów tej ostatniej ustawy wskazuje jednoznacznie, że zagadnienia dotyczące udostępniania informacji zawartych w operacie szacunkowym zostały w sposób kompleksowy unormowane we wspomnianym już wyżej art. 156 ust. 1a ustawy i w tej sytuacji wniosek z dnia [...] lutego 2010 r. winien być rozpatrywany właśnie w tym trybie, a nie – jak się wnioskuje – w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skoro zatem skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznych, do których przysługiwał jej odmienny, aniżeli określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej tryb dostępu, to stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny, np. w wyroku z dnia 19 grudnia 2002 r. sygn. II SA 3301/02 (publ. LEX nr 78064), na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzja może być wydana wówczas, gdy wchodzi w grę zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 927/05 (publ. LEX nr 167166). Z tej zatem przyczyny skarga na bezczynność organu złożona na gruncie powyższej ustawy jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 ust. 1 pkt 6) cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.