Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 17 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 227/24

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] marca 2024 r. M. J. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] (dalej również "organ") w przedmiecie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1. 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;
2. 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
3. 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana przez podmiot obowiązany do jej udostępnienia w terminie wskazanym przez ten podmiot, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżąca wniosła o:

1. 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
2. 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;
3. 3) zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] stycznia 2024 r. skierowała do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści:

1. 1) Kto odpowiadał za stworzenie kampanii informacyjnej "[...]"? Czy był to projekt wewnętrzny, czy też zastał on zlecony zewnętrznej firmie? Jeśli kampania została zlecona firmie zewnętrznej, skarżąca wniosła o podanie danych firmy.
2. 2) Podanie następujących kosztów:
3. a. koszt zaprojektowania kampanii "[...]",
4. b. koszt dystrybucji reklamowej kampanii informacyjnej "[...]". Skarżąca wniosła o podanie kwoty całościowej oraz wyliczenie kwot według rodzajów nośników reklamowych,
5. c. całkowity koszt kampanii informacyjnej "[...]".
6. 3) Na jakiej ilości nośników reklamowych zostały umieszczone elementy kampanii informacyjnej "[...]",
7. 4) Podanie cenników nośników reklamowych, które zostały użyte do dystrybucji kampanii informacyjnej " [...]",
8. 5) Kiedy kampania informacyjna "[...]" została zainaugurowana oraz na kiedy jest planowane jej zakończenie.

Skarżąca podała, że pismem z dnia [...] lutego 2024 r. organ działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poinformował ją, że z uwagi na konieczność pozyskania wnioskowanych informacji, odpowiedź na przedmiotowy wniosek zostanie udzielona niezwłocznie, nie później jednak niż do dnia [...] marca 2024 r. Pomimo upływu tego terminu organ nie udzielił jej jednak odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Organ wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek skarżącej została udzielona [...] marca 2024 r., tj. cztery dni po terminie wskazanym przez organ. Organ podał przy tym, że udzielenie odpowiedzi z przekroczeniem terminu było spowodowane m.in. koniecznością ustalenia komórki organizacyjnej w strukturze Urzędu [...] właściwej do udzielenia odpowiedzi, czasem niezbędnym na analizę danych wnioskowanych przez skarżącą i zredagowanie odpowiedzi oraz nadaniem jej prawidłowego biegu zgodnie z przyjętą w Urzędzie [...] procedurą.

Zdaniem organu, mając na względzie fakt, że udzielił on odpowiedzi na wniosek skarżącej, co nastąpiło dzień po wniesieniu skargi na bezczynność, zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", tj. z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania spowodowaną udzieleniem wnioskowanej informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1. 1) organy władzy publicznej;
2. 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3. 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4. 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5. 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie ulega wątpliwości, że Prezydent [...] jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

W sprawie nie było również sporne, że wniosek skarżącej dotyczył informacji publicznej.

W tym zakresie wyjaśnić należy, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art.

6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania.

W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca we wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r. żądała od organu udostępnienia szeregu danych dotyczących prowadzonej przez organ kampanii informacyjnej, którą skarżąca określiła jako "[...]", zaś organ jako " [...]". Ta rozbieżność co do tytułu kampanii wydaje się jednak nieistotna, albowiem organ rozpatrując wniosek skarżącej nie negował faktu prowadzenia takiej kampanii, a jedynie użył do jej określenia innego tytułu. Przyjąć zatem należy, że zarówno skarżąca jaki i organ mają na uwadze tę samą kampanię informacyjną.

Skarżąca domagała się udostępnienia następujących danych:

1. 1) Kto odpowiadał za stworzenie przedmiotowej kampanii, czy był to projekt wewnętrzny, czy też zastał on zlecony zewnętrznej firmie? Jeśli kampania została zlecona firmie zewnętrznej, skarżąca wniosła o podanie danych firmy,
2. 2) Podanie następujących kosztów:
3. a. koszt zaprojektowania kampanii,
4. b. koszt dystrybucji reklamowej kampanii. Skarżąca wniosła o podanie kwoty całościowej oraz wyliczenie kwot według rodzajów nośników reklamowych,
5. c. całkowity koszt kampanii.
6. 3) Na jakiej ilości nośników reklamowych zostały umieszczone elementy kampanii,
7. 4) Podanie cenników nośników reklamowych, które zostały użyte do dystrybucji kampanii,
8. 5) Kiedy kampania została zainaugurowana oraz na kiedy jest planowane jej zakończenie.

Zdaniem Sądu żądane przez skarżącą dane stanowią informację publiczną albowiem odnoszą się one do działań promocyjnych organu w tym do ich kosztów, a zatem do kwestii dysponowania majątkiem publicznym.

Zauważyć należy, że zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie organ skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i pismem z dnia [...] lutego 2024 r. poinformował skarżącą, że odpowiedź na jej wniosek zostanie udzielona do dnia [...] marca 2024 r. W terminie tym organ jednak nie udzielił skarżącej odpowiedzi, a uczynił to dopiero [...] marca 2024 r.

Nie ulega jednak przy tym wątpliwości, że organ udostępnił skarżącej informację wnioskowaną przez skarżącą w pkt 1, 2 lit. a, 3 oraz 5 wniosku. Odnośnie pkt 1 wniosku organ wyjaśnił bowiem skarżącej, że przedmiotowa kampania została zaprojektowana z zasobów własnych Biura Marketingu Miasta. Informacja ta stanowi jednocześnie odpowiedź na pkt 2 lit a wniosku skarżącej. Skoro bowiem kampania "została zaprojektowana z zasobów własnych", to organ odnosi się w ten sposób równocześnie do pytania o koszt zaprojektowania kampanii. Odpowiadając na pkt 3 wniosku organ wskazał, że kampania była realizowana na 6 653 nośnikach zewnętrznych oraz w mediach społecznościowych, Internecie oraz na aplikacjach mobilnych. W zakresie pkt [...] wniosku skarżącej organ podał, że kampania trwała od [...] września do [...] października 2023 oraz w listopadzie 2023 r.

Organ odpowiedział też na pkt 4 wniosku skarżącej, wyjaśniając, że nie dysponuje cennikami nośników reklamowych, a są one w posiadaniu poszczególnych operatorów.

W powyższym zakresie Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z [...] stycznia 2024 r. Przedłużony termin załatwienia wniosku upływał bowiem dniu [...] marca 2023 r. Organ udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek dopiero w dniu [...] marca 2023 r.

Niewątpliwie zatem organ nie załatwił wniosku skarżącej w tym zakresie w przypisanym do tego terminie. Wobec jednak rozpatrzenia tego zakresu wniosku skarżącej po wniesieniu skargi, Sąd nie miał podstaw, aby zobowiązać organ do jego rozpatrzenia. W tej sytuacji należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia pkt 1, 2 lit. a, 3, 4 oraz 5 przedmiotowego wniosku.

W ocenie Sądu organ jednak nieprawidłowo rozpoznał wniosek skarżącej w zakresie pkt 2 lit. b i c, co uzasadniało zobowiązanie organu do jego załatwienia w tej części.

W zakresie wnioskowanej przez skarżącą informacji o kosztach dystrybucji reklamowej kampanii, podania kwoty całościowej oraz wyliczenia kwot według rodzajów nośników reklamowych, a także całkowitego kosztu kampanii, organ podał, że "Środki na kampanię zostały przekazane z budżetu Biura (...)" oraz że "Dane o umowach cywilnoprawnych (w tym kwota umowy brutto) zawartych przez Biuro dostępne są w Rejestrze Umów, który jest ogólnodostępny w Biuletynie Informacji Publicznej [...] pod linkiem: [...]" Ponadto organ podał link do budżetu [...] na rok 2023: [...], ze wskazaniem strony 530 zamieszczonego tam dokumentu.

Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jedną z form udostępnienia informacji publicznej jest ogłaszanie informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.

Art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza zatem tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w takim przypadku winno jednak odbyć się poprzez odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r., I OSK 2244/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ odesłał skarżącą do Biuletynu Informacji Publicznej w zakresie informacji żądanych przez nią w pkt 2 lit. b i c wniosku z [...] stycznia 2024 r., jednak nie można uznać, że w ten sposób zwolniony został z obowiązku ich udostępnienia w trybie wnioskowym. Pod wskazanymi przez organ linkami nie opublikowano bowiem informacji o "kosztach dystrybucji reklamowej" przedmiotowej kampanii, ani też informacji o "kwocie całościowej", "wyliczenia kwot według rodzajów nośników reklamowych", czy też o "całkowitym koszcie kampanii". Pierwszy z podanych skarżącej linków odnosi się do zbioru informacji w postaci rejestru umów, który może ewentualnie zawierać żądane przez skarżącą dane. Zbiór ten jest jednak obszerny i aby uzyskać żądane dane skarżąca musiałyby przeprowadzić pogłębioną, a przez to czasochłonną, analizę zawartych tam informacji. Przekazany skarżącej link do uchwały budżetowej na dzień orzekania przez Sąd jest nieaktywny.

Niemniej jednak na stronie 530 dokumentu "[...]", dostępnego na stronie [...], nie ma żądanych przez skarżącą danych. Znajduje się tam plan wydatków na "Działalność promocyjną i wspieranie rozwoju gospodarczego", bez osobnego wyszczególnienia danych dotyczących kosztów przedmiotowej kampanii.

W orzecznictwie wskazuje się, że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony Biuletynu Informacji Publicznej, jako jej źródła, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, tj. bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (informacja prosta) (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 770/12 oraz z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 477/17, orzecznia.nsa.gov.pl).

Nie można zatem w tym przypadku uznać, że organ prawidłowo zrealizował pkt 2 lit. b i c wniosku skarżącej z [...] stycznia 2024 r. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia pkt 2 lit. b i c wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2024 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek, aczkolwiek uczynił to z nieznacznym opóźnieniem. Ponadto w zakresie pkt 2 lit b i c wniosku organ błędnie odesłał skarżącą do Biuletynu Informacji publicznej. Po stronie organu nie można jednak dopatrzyć się złej woli czy też lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nieudostępnienie wnioskowanych informacji w pełnym zakresie wynikało zaś z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie z punktu 2 sentencji wyroku wydane zostało na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 3 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w wysokości 100 zł.