Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 lipca 2011 r., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), L. R. wystąpiła do Wójta Gminy [...] o udzielenie informacji publicznej w postaci pisemnych informacji dotyczących: długości (w kilometrach) rowów melioracyjnych znajdujących się aktualnie na terenie Gminy [...], wskazania za jaką część tych rowów odpowiadają, w zakresie ich utrzymania (czystość, drożność), służby podległe Wójtowi. Ponadto zwróciła się o przedstawienie map wskazujących na umiejscowienie poszczególnych rowów, harmonogramu prac związanych z utrzymaniem w należytym porządku wszystkich rowów melioracyjnych, za które odpowiada Gmina, a także sprawozdania z wykonanych prac. Wniosek wpłynął do organu w dniu 21 lipca 2011 r.
Z uwagi na brak odpowiedzi organu na złożony wniosek, kolejnym pismem, z dnia 1 września 2011 r. (data wpływu do organu w dniu 2 września 2011 r.), skarżąca ponowiła złożone żądanie.
W dniu 9 grudnia 2011 r. L. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 16 lipca 2011 r. o dostęp do informacji publicznej. Zażądała zobowiązania Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia ww. wniosku oraz wymierzenie temu organowi grzywny, wskazując, że bezczynność organu jest wynikiem rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy [...], powołał się na okoliczność udzielenia skarżącej odpowiedzi na złożony wniosek pismem z dnia 12 stycznia 2012 r.
Organ wniósł o umorzenie postępowania. Jako podstawę tak sformułowanego wniosku procesowego organ przywołał przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i stwierdził, że wykonał jego dyspozycję.
W dalszej części odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się bezpośrednio do sformułowanego w skardze wniosku o wymierzenie grzywny, a stwierdził jedynie, że w zakresie swoich możliwości starał się zadośćuczynić wnioskowi skarżącej i w dniu 21 sierpnia 2011 r. przesłał do widomości skarżącej pismo skierowane do Zarządu Dróg Powiatowych w [...], a w dniu 28 września 2011 r. wystosował do niej pismo, w którym udzielił informacji, jakie działania podjął w związku z pisemnym zgłoszeniem skarżącej.
W dniu 31 stycznia 2012 r. Wójt Gminy [...] przedstawił dowód doręczenia skarżącej pisma z dnia 12 stycznia 2012 r. zawierającego żądaną informację publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność, lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
W sprawie ze skargi na bezczynność uwzględnienie skargi będzie zatem co do zasady zawsze polegało na wydaniu aktu lub podjęciu czynności w ramach ciążącego na organie obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i to niezależnie od tego, czy obowiązek ten powstaje w postępowaniu wszczętym z urzędu, czy też na wniosek strony.
Z kolei, na gruncie przepisów przywołanej powyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, mamy do czynienia ze specyficznym obowiązkiem organu – obowiązkiem rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Rozpatrzenie wniosku może polegać na udzieleniu żądanej informacji, odmowie jej udzielenia decyzją administracyjną bądź poinformowaniu wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji lub o innym trybie dostępu do żądanej informacji.
Jednakże, w pierwszej kolejności, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c" i pkt 4 lit. "a" ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, a udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o organach władzy publicznej, ich przedmiocie działalności i kompetencjach oraz o danych publicznych, tzn. o treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności o treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć i dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających.
Natomiast w art. 4 ust. 1 tejże ustawy ustawodawca w sposób jednoznaczny wskazał, że obowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne – organy władzy publicznej, a organami takimi są bezspornie organy samorządu terytorialnego, w tym wójt gminy. Tak stanowi bowiem art. 16 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 2 ust. 1 i art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Ustalenia zatem, czy w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, organ władzy publicznej skargę taką uwzględnił – rozpatrzył wniosek o udzielenie informacji publicznej – należy każdorazowo dokonywać poprzez zestawienie treści wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego przez skarżącego z treścią udzielonej przez organ odpowiedzi.
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 12 stycznia 2012 r. doręczonym w dniu 30 stycznia 2012 r. organ rozpatrzył wniosek skarżącej z dnia 16 lipca 2011 r. o dostęp do informacji publicznej w pełnym zakresie, a mianowicie wyjaśnił, że nie posiada informacji o ilości kilometrów rowów melioracyjnych znajdujących się w zarządzie gminy oraz nie posiada map dokumentujących ich przebieg. Jednocześnie organ udzielił informacji, że prowadzi działania w celu ich pozyskania, oraz że obecnie prowadzi inwentaryzację rowów gminnych, a dopiero po jej zakończeniu opracowany zostanie harmonogram ich konserwacji.
Tym samym oznacza to, że organ uwzględnił skargę w sposób określony w treści cyt. przepisu art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego (już po wniesieniu skargi), a przed wydaniem wyroku organ skorzystał z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w powołanym powyżej przepisie i rozpatrzył wniosek, co do którego pozostawał w bezczynności, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Dodatkowo należy wskazać, że Sąd dostrzegł opóźnienie organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącej, ponieważ w sposób oczywisty termin rozpoznania wniosku wielokrotnie przekroczył 14 - dniowy termin ustawowy określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej jednak sąd, w sytuacji uwzględnienia skargi przez organ nie może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, o co wnioskowała skarżąca, ponieważ taka kompetencja sądu została na mocy przepisu art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi wyraźnie powiązana tylko z uwzględnieniem skargi przez sąd, a nie przez organ (art. 149 § 1 tej ustawy).
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w pkt 1 sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 1 wyżej wymienionej ustawy.