Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2010 r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2009 r. w zakresie dopuszczenia do służby.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że powyższym wnioskiem, w związku z ustaleniami sądów administracyjnych, iż rozkaz o jego zwolnieniu nie wszedł do obrotu prawnego, zwrócił się o dopuszczenie go do pełnienia służby wojskowej oraz wypłatę zaległego uposażenia. Zarzucił, że pismem z dnia [...] lipca 2010 r. organ, ustosunkowując się do jego wniosku w zakresie dopuszczenia do pełnienia służby, poinformował, że sprawy nie rozpatrzy, a rozstrzygnięcie to nie miało formy decyzji bądź postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2010 r. w zakresie dopuszczenia do służby został załatwiony pismem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Wskazał, że wbrew zarzutom skargi dotyczącym formy załatwienia przedmiotowego wniosku, czynność polegająca na ewentualnym dopuszczeniu do pełnienia służby ma charakter materialno-techniczny, nie zaś władczego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że o władczym rozstrzygnięciu może być mowa w przypadku wyznaczenia na konkretne stanowisko służbowe. Powołał przy tym uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2003 r. sygn. OPS 2/03, z której wynika, iż przez akty lub czynności organu administracji publicznej, należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki prawne. Działania te mogą mieć również charakter władczy, z tym że nie są to rozstrzygnięcia władcze, gdyż wówczas mamy do czynienia z decyzją administracyjną.
Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do postanowień art. 3 § 2 P.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Bezczynność organu administracji zachodzi więc wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie (wskazanych w art. 3 § 1 ppsa) lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym-komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Powyższe oznacza, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu jest możliwość wniesienia skargi na ewentualną decyzję, postanowienie lub na inny akt lub czynność. Wskazać jednocześnie należy, że akt lub czynność na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej, jest skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Przy czym kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej" (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 września 2006 r. sygn. II SA/Ol 456/06). Jednocześnie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie rozpoznania wniosku o dopuszczenie do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wskazać należy, iż dopuszczenie lub niedopuszczenie do pełnienia służby nie odbywa się w drodze decyzji administracyjnej ani postanowienia. Nie są to również inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, od których przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie mają one umocowania w przepisach prawa powszechnie obowiązującego.
Skoro brak jest obowiązku wydania w niniejszej sprawie decyzji lub innego aktu określonego w art. 3 § 1 P.p.s.a., to organ nie może pozostawać w tym zakresie w bezczynności.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji