Uzasadnienie
Z. G. wniósł w dniu 4 lutego 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu zarzucił organowi, iż ten nie wydał żadnej decyzji pomimo 5 krotnego upływu terminu do załatwienia tej sprawy. W żaden też sposób nie poinformował go o przyczynach tak długiej zwłoki w rozpatrzeniu powyższego odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż nie pozostaje w bezczynności. Wyjaśnił, iż powyższe odwołanie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2008 r. zostało przekazane postanowieniem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] do rozpoznania według właściwości Ministrowi Obrony Narodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu.
W rozpoznawanej sprawie w dniu wniesienia skargi przez Z. G., tj. w dniu 4 lutego 2009 r., Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nie pozostawał w bezczynności. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, iż organ pismem z dnia [...] października 2008 r., doręczonym skarżącemu w dniu [...] października 2008 r., poinformował Z. G. o przedłużeniu terminu do załatwienia jego sprawy. Następnie w dniu [...] października 2008 r. wydał postanowienie nr [...], w którym przekazał odwołanie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2008 r. do rozpoznania zgodnie z właściwością Ministrowi Obrony Narodowej. Odpis tego postanowienia skarżący odebrał osobiście w dniu w dniu [...] października 2008 r.
Należy mieć na uwadze, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji kiedy żądana czynność została wykonana, organ nie pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy wydane orzeczenie jest zgodne z prawem i wolą strony. Istotne jest jedynie to, czy czynność została wykonana, bowiem w sprawie skargi na bezczynność organu sąd nie ocenia prawidłowości wydanego aktu. Akt ten może być przedmiotem oceny zgodności z prawem tylko wówczas, gdy zostanie zaskarżony do sądu.
Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ wydał orzeczenie, które prawidłowo doręczył skarżącemu, to nie pozostawał on w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2009 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.