Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 lipca 2004 r. M.O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność
Starosty Powiatu S. w przedmiocie zorganizowania dodatkowych miejsc pracy. W skardze zarzucił Staroście Powiatu S. nieprzestrzeganie postanowień art. 50 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 20 kwietnia 2004 r. - O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001). Wezwany do sprecyzowani skargi, skarżący wskazał na brak działań Starosty S. przewidzianych w powołanej wyżej ustawie.
W odpowiedzi na skargę Starosta S. przedstawił sytuację dotyczącą bezrobotnego M.O.. Stwierdził m. in., że skarżący źle interpretuje sformułowania art. 50 pkt 2 ustawy - O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem Starosty zwrot "powinien" zawarty w tym przepisie należy rozumieć jako pewne wskazanie dla powiatowych urzędów pracy. Nie stanowi on jednak podstawy do roszczeń wobec powiatowego urzędu pracy w związku z wykonywaniem dyspozycji lego przepisu.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarga jest niedopuszczalna. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wtedy, gdy organ - będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności - pozostaje w zwłoce.
Jak wynika z odpowiedzi na skargę i całości akt sprawy Starosta S. nie pozostawał w bezczynności, gdyż skarżący na każde swoje pismo otrzymywał odpowiedź, w której Starosta przedstawiał swoje stanowisko. Odpowiedzi Starosty S. o nie są aktami ani czynnościami, objętymi zakresem właściwości zawartych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w
Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.