Uzasadnienie
W. S. w dniu 22 lipca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W dniu [...] czerwca 2010 r. W. S. złożył do organu wniosek o udzielenie pisemnej informacji, zawierając w nim co następuje:
- 1) czy w okresie bieżącej kadencji wójt dopełnił obowiązku wynikającego z art. 27 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, dokonując oceny pracowników urzędu gminy?
- 2) jeśli tak to wnoszę o wydanie odpisów wszystkich tych ocen,
- 3) jeśli nie to wnoszę o wyjaśnienie, dlaczego wójt nie dopełnił ustawowych obowiązków i poinformował mnie, czy i kiedy wójt zamierza tego obowiązku dopełnić?
Następnie Wójt Gminy K. pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. poinformował skarżącego zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), iż w związku z dużą ilością wniosków, skarg oraz wezwań dotyczących informacji publicznej składanych przez skarżącego, nie jest w stanie udzielić informacji, zgodnie z art. 13 ust.
- 1. Organ poinformował także, że żądana informacja zostanie udzielona zgodnie z art. 13 ust. 2 powołanej ustawy do dnia 25 sierpnia 2010 r.
W dniu 22 lipca 2010 r. W. S. złożył za pośrednictwem Wójta Gminy K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący w skardze podniósł, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej w przypadku skierowania pisemnego wniosku o jej udzielenie, podmiot zobowiązany do jej udzielenia ma następujące możliwości:
- 1) udostępnienia informacji publicznej,
- 2) udzielenia zawiadomienia, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej, bądź też organ nie jest w jej posiadaniu,
- 3) odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej,
- 4) odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewskazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Skarżący ponadto wskazał, że organ notorycznie i celowo gra na zwłokę, odpowiada wymijająco, oraz uchyla się od udzielenia informacji publicznej pozostając przy tym w bezczynności.
Wójt Gminy K. w odpowiedzi na skargę z dnia 5 sierpnia 2010 r. wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Podniósł, że pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. odpowiedział na zadane pytania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę uznać należy za częściowo zasadną.
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy Wójt Gminy K. rozpoznał wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W pierwszym rzędzie należało więc ustalić, czy organ ustosunkował się do wszystkich elementów wniosku.
Wniosek ten składał się z trzech żądań:
1 - wydania opisu zarządzenia wójta o którym mowa w art. 28 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458), 2 - podania czy w okresie kadencji wójt uczynił zadość obowiązkowi z art. 27 ust. 1, 2 i 3 ww. ustawy o pracownikach samorządowych, dokonując oceny pracowników urzędu gminy, 3 - wydania odpisów wszystkich ocen pracowników urzędu, ewentualnie, jeśliby oceny nie były dokonane, wyjaśnienia przyczyn tego zaniechania.
Organ w odpowiedzi na powyższe wystosował do skarżącego pismo, w którym poinformował jedynie, iż dokonał oceny o jakiej mowa w art. 27 ustawy o pracownikach samorządowych. Treść powołanej odpowiedzi wskazuje więc na to, iż organ nie zajął żadnego stanowiska odnośnie pkt 1 i 3. W tym więc zakresie zachowanie organu jawi się jako bezczynność.
Podkreślić należy, iż Sąd w niniejszej sprawie nie przesądza tego, czy informacje określone w pkt 1 i 3 wniosku stanowią informację publiczną. W sytuacji, gdy w tej materii organ nie zajął żadnego stanowiska, byłoby to bowiem przedwczesne. Na marginesie wyjaśnienia wymaga także to, że zachowanie organu, polegające na przesłaniu pisma wyjaśniającego przyczyny nierozpoznania wniosku w terminie z powodu nawału pracy, nie może być uznane za skuteczne ekskulpowanie się od zarzutu bezczynności. Pismo takie należy oceniać jedynie w kategorii dbałości organu o obywatela i realizacji wymogów art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za częściowo zasadną, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149, a w punkcie 2 umorzył postępowanie na podstawie art. 161 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).