Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor [...] zwrócił się do Naczelnej Rady Aptekarskiej z wnioskiem, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o podanie danych statystycznych dotyczących liczby postępowań dyscyplinarnych przeprowadzonych w 2012 r. przez Naczelną Radę Aptekarską w stosunku do kierowników aptek w zakresie prowadzonej reklamy apteki, zabronionej w ustawie – Prawo farmaceutyczne.
W odpowiedzi na wniosek, Prezes Naczelnej Rady Aptekarskiej - pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. - wyraził zaskoczenie zadanym pytaniem i stwierdził, że w związku z tym, iż żądane we wniosku liczby nie odzwierciedlają skali problemu, to nie uważa za zasadne operowanie danymi.
Pismo podobnej treści (pismo z dnia [...] lutego 2013 r.) Prezes Naczelnej Rady Aptekarskiej przesłał do wnioskodawcy, odpowiadając na pismo z [...] lutego 2013 r.
Kolejnym pismem z [...] marca 2013 r. Główny Inspektor [...] ponowił swój wniosek i wobec braku jego realizacji w dniu [...] kwietnia 2013 r. złożył skargę do Sądu na bezczynność zobowiązanego organu.
Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Prezes Naczelnej Rady Aptekarskiej udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku z [...] grudnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi i analizowane pod tym kątem podlegało umorzeniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub dokonania określonej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia żądanej informacji. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu administracji.
Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną było to, że Naczelna Rada Aptekarska była podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, podobnie jak niespornym był fakt, że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, o jakiej mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Poza sporem pozostawało również to, że wniosek skarżącego o udostępnienie żądanej informacji został ostatecznie zrealizowany przez organ. Wnioskodawca otrzymał bowiem dane, których udostępnienia się domagał. Stąd też postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Żądana czynność została bowiem wykonana przez organ jeszcze przed rozprawą.
Z uwagi na fakt, iż udzielenie żądanej informacji nastąpiło dopiero po wniesieniu przez Głównego Inspektora [...] skargi do Sądu na bezczynność organu, zasadnym było zasądzenie na jego rzecz od organu zobowiązanego, zwrotu kosztów postępowania. Na dzień wnoszenia skargi była ona bowiem zasadna.
W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd żądanie skarżącego zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.
W realiach faktycznych niniejszej sprawy, tutejszy Sąd doszedł zaś do przekonanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Żądana informacja została bowiem udzielona dopiero po blisko pięciu miesiącach, a więc ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu. Nadto, jak wynikało z treści pism kierowanych przez Prezesa Naczelnej Rady Aptekarskiej do wnioskodawcy, zawierały one polemikę z wnioskodawcą na temat zasadności zgłoszonego żądania. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna zaś trybu polegającego na kontestowaniu żądań strony.