Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 2 marca 2004 r. W. P. zwrócił się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. o wypłatę niedopłaconej części dodatku specjalnego do uposażenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał na zmianę przepisów w zakresie podstawy naliczania i wypłaty świadczenia, tj. wejście w życie § 36 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), który, jak podaje skarżący, nie obowiązywał w dacie wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...].
Dodatkowo w uzasadnieniu W. P. podniósł, iż przepis ten odnosi się do żołnierzy zawodowych zwolnionych ze służby do końca 2000 r. i przewiduje możliwość zastosowania dotychczasowych przepisów, jeżeli były one korzystniejsze dla żołnierzy. Zdaniem skarżącego, taka sytuacja odnosi się do niego, bowiem korzystniejszym przepisem był § 24 ust. 1 zarządzenia nr 10 Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o uposażeniu i w związku ze zmianą stanu prawnego wystąpił o wydanie decyzji w tym przedmiocie.
Pismem z dnia [...] marca 2004 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. poinformował W. P., że § 36 rozporządzenia MON z dnia 26 października 2000 r. odnosi się do żołnierzy zawodowych pozostających w dniu wejścia w życie rozporządzenia w okresie wypowiedzenia stosunku służbowego albo w stosunku do których została wydana decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, jak również odnosi się do tych żołnierzy zawodowych, którzy od momentu obowiązywania przedmiotowego rozporządzenia złożyli wypowiedzenie stosunku służbowego. W związku z tym, że W. P. z zawodowej służby wojskowej został zwolniony w dniu 30 kwietnia 2000 r., a więc przed datą wejścia w życie rozporządzenia, z tego też powodu brak było podstaw prawnych do zmiany dotychczasowej decyzji o wysokości ustalonego świadczenia emerytalnego.
Powyższe pismo Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] marca 2004 r. W. P. uznał za decyzję administracyjną, którą w dniu 26 kwietnia 2004 r. zaskarżył do Ministra Obrony Narodowej.
W odwołaniu W. P. podniósł naruszenie zarówno prawa procesowego jak i materialnego, jak również zmodyfikował swój wniosek z dnia 2 marca 2004 r. w ten sposób, że wniósł o przyznanie odsetek ustawowych od niedopłaconej części uposażenia od 1 maja 2000 r. do dnia ich zapłaty. Ponadto w odwołaniu wskazał, iż wyraźnie sprecyzował swoje żądanie, podczas gdy organ dowolnie i samowolnie zmodyfikował żądanie jako wniosek o podwyższenie emerytury.
Sygn. akt SAB/Wa 25/05 3
Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...]Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji poinformował W.P., że pisma Dyrektora WBE w W. nie można uznać za decyzję administracyjną ze względu na brak woli organu administracji publicznej skierowanej na wywołanie skutków prawnych. W związku z tym Dyrektor WBE w W. pismo z dnia 2 marca 2004 r. potraktował jak zwykły wniosek o załatwienie sprawy i z tego też powodu nie był zobligowany do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej. W konkluzji pisma z dnia 18 czerwca 2004 r. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji stwierdził, iż pismo zatytułowane przez W. P. "odwołaniem" nie podlega rozpoznaniu przez organ odwoławczy, gdyż rozpatrzeniu w tym trybie podlegają wyłącznie odwołania od decyzji administracyjnych.
W dniu 14 października 2005 r. W. P. złożył za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w rozpoznaniu odwołania od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] odmawiającej wypłaty części uposażenia w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumenty przedstawione w piśmie z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w zakreślonym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli bezsprzecznie w odniesieniu do decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji.
Należy zauważyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu była wynikiem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu, czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany, zaś czynność dokonana, wyrażającym się na przykład w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący W. P. w swoim wniosku skierowanym do Wojskowego Biura Emerytalnego w W. zażądał jego załatwienia w formie decyzji, zaś organ załatwił sprawę w formie pisma, w którym ustosunkował się do powyższego wniosku.
Należy podkreślić, że Sąd w sprawie niniejszej nie oceniał, czy wspomniane pismo mogłoby zostać potraktowane jako decyzja administracyjna, chociażby wadliwa, lecz zawierająca wszystkie istotne elementy takiej formy rozstrzygnięcia, ponieważ w sprawie ze skargi na bezczynność nie ma to znaczenia.
Oczywistym jest również w sprawie, że skarżący odwołał się od pisma WBE, które w jego ocenie miało charakter decyzji, do Ministra Obrony Narodowej za pośrednictwem WBE w W., zaś Ministerstwo Obrony Narodowej udzieliło odpowiedzi na odwołanie informującej, iż nie podlega ono rozpoznaniu przez organ odwoławczy, gdyż w tym trybie rozpatrzeniu podlegają wyłącznie odwołania od decyzji administracyjnych.
W ocenie Sądu, w takiej sytuacji, skoro odwołanie zostało przekazane do organu wyższego stopnia, należało rozważyć wydanie na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) postanowienia o niedopuszczalności odwołania (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 1992 r., sygn. akt SA/Gd 746/92, ONSA 1993, z. 2, poz. 48 z aprobująca glosą B. Adamiak - OSP 1993, z. 3, poz. 178).
Minister Obrony Narodowej nie zakończył więc postępowania w sprawie, skoro takiego postanowienia nie wydał. Oznacza to, że pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy, co spowodowało uwzględnienie skargi jako uzasadnionej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.