Uzasadnienie
Decyzją Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z dnia [...] maja 2012 r. adw. A. C. została wyznaczona zastępcą adw. G. D., ustanowionego w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu dla B. P. Pismem z dnia 7 sierpnia 2012 r. adw. A. C. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu, stwierdzając, że pomoc prawna udzielona przez adw. D. polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, natomiast udzielona przez nią - na udziale w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 21 czerwca 2012 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 730/12. Oświadczyła jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Przyznanie wyznaczonemu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nastąpić może wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika, podobnie jak złożenie wymaganego oświadczenia, dotyczącego opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu. Ze względu na powyższe odmówiono przyznania na rzecz adw. G. D. kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej.
Natomiast rozpoznając złożony wniosek w zakresie udzielenia pomocy prawnej skarżącemu przez adw. A. C., należy stwierdzić, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem.
W § 18 ust. 1 rozporządzenia, zostały wskazane konkretne czynności procesowe, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu.
Z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w drugiej instancji należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty w takiej sytuacji wynosi 75 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli ten sam adwokat nie prowadził sprawy w II instancji, nie sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej.
Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", wynosi 240 zł.
Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie adwokat A. C. została wyznaczona przez ORA w W. pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w II instancji, po wniesieniu skargi kasacyjnej przez adw. G. D. Jak wynika z wniosku pełnomocnika, pomoc udzielona skarżącemu, za którą należy mu się wynagrodzenie, polegała na udziale w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Stosownie do powołanych wyżej przepisów ustalono, że należne adwokatowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 41,40 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 23%.
Ponadto adwokat, stosownie do § 20 rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie.
Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie pełnomocnikowi żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji.
Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).