Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in.: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz bezczynność organów w tych przypadkach.
Tymczasem wniosek skarżącego dotyczył wyznaczenia przez Prezesa Rady Ministrów organu właściwego do stwierdzenia nieważności oznaczonych aktów. Stosownie do treści art. 26 § 2 kpa, na który powołuje się skarżący, Prezes Rady Ministrów w określonych przypadkach wyznacza właściwy organ, lecz przepis ten nie przewiduje, aby mogło to nastąpić na wniosek strony.
W tych okolicznościach rozpoznanie wniosku skarżącego mogło nastąpić w trybie postępowania skargowo-wnioskowego uregulowanego w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
W postępowaniu tym zaś, brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku w formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tym samym wyłączona jest sądowa kontrola administracji publicznej w tym zakresie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.